O szczęściu

[makarios_]

Myśli o nim i pragnie go każdy, zwłaszcza nieszczęśliwy.

Werbalnie bywa definiowane najróżniej, niemniej gdy ogarnia definiującego, to wie, że je ma. Słuszne jest (póki co) stwierdzenie, że: "Szczęście to [u]w miarę[/u] trwały pozytywny stan psychiczny, obejmujący całą gamę uczuć - od zwykłego zadowolenia po głęboką, niezmierną radość życia - i połączony z naturalnym pragnieniem utrzymania tego stanu. Istotnie bowiem, nie zaznaje się szczęścia z doraźnej przyjemności wywołanej na przykład ejakulacją (http://pl.wikipedia.org/wiki/Ejakulacja). Natomiast jak najbardziej: "Szczęśliwy jest krzepki mąż, który za swoją ufność obrał Jehowę i który nie zwrócił swego oblicza ku ludziom hardym ani ku tym, którzy odpadają do kłamstw" (Psalm 40:4). W takim przypadku uczucie szczęścia jest rezultatem właściwego postępowania wobec Boga i ludzi, które określają dwa największe przykazania. (Psalm 41:1; 112:1). Na marginesie dodam, że greckie słowo tłumaczone na "szczęśliwy" brzmi makarios. Zaznawaniu szczęścia niemało uwagi poświęcił największy Nauczyciel. Szereg bezcennych nauk mających na względzie odpowiedź na pytanie: Jak zaznawać szczęścia? zawiera Jego najsłynniejsze przemówienie (http://pl.wikipedia.org/wiki/Kazanie_na_g%C3%B3rze). Mając na względzie również owo przemówienie poeta Johann Wolfgang Goethe napisał: "Co do mnie, miłowałem ją [Biblię] zawsze i ceniłem, bo jej prawie samej zawdzięczałem całe swoje wyrobienie etyczne" (Z mojego życia. Prawda i fantazya, tłum. L. Jenike). Inny myśliciel, Mohandas Gandhi mając na względzie szczególnie "Kazanie na Górze", wyraził docenianie dla tegoż, nawołując: "Pijcie do dna ze zdrojów, które wam ofiarowano w Kazaniu na Górze. Nauka zawarta w Kazaniu była przeznaczona dla każdego z nas." W tym miejscu podkreślę, że zasadniczo Jezus nie mówił tego wszystkiego sam od siebie - nabywał wiedzy od Szczęśliwego Boga, będąc Jego Jednorodzonym Synem (1 Tymoteusza 1:11; 6:15). Znamienne, że chociaż w niebie i na ziemi pojawiła się niegodziwość (zakwestionowano prawowitość zwierzchnictwa Boga Jehowy), to Jezus jest pewien, że zamierzenie jego Ojca (i naszego) się urzeczywistni. Okoliczność ta pozwala Mu nie tracić poczucia szczęścia, dzięki przekonaniu, że przecież nie może się wydarzyć nic, czego On świadomie nie dopuścił (Izajasza 46:10, 11; 55:10, 11). Właśnie dlatego po dziś dzień okazuje wielkoduszną cierpliwość, toleruje sytuację, którą mógłby zmienić - ma w tym określony cel. Mając tę okoliczność na względzie apostoł Paweł napisał: "Bóg, chociaż chciał okazać swój srogi gniew i dać poznać swą moc, tolerował z ogromną miarą wielkodusznej cierpliwości naczynia srogiego gniewu przyszykowane na zagładę, żeby dać poznać bogactwo swej chwały na naczyniach miłosierdzia, które z góry przygotował ku chwale" (Rzymian 9:22-24). Zanim został spisany list do Rzymian, kilka wieków wcześniej psalmista zapewniał: "Chwała Jehowy trwać będzie po czas niezmierzony. Jehowa będzie się radował swymi dziełami" (Psalm 104:31). Na źródło szczęścia zaznawanego przez Szczęśliwego Boga zwrócił uwagę przyrodni brat Jezusa, pisząc: "Każdy dobry dar i każdy doskonały podarunek pochodzi z góry, bo zstępuje od Ojca świateł niebiańskich, a u niego nie ma zmienności obracania się cienia" (Jakuba 1:17). Idąc w ślady swojego (i naszego) Ojca, Jezus Chrystus, także zaznaje szczęścia z dawania (Dz 20:35) i z bezgranicznej ufności oraz czynienia zawsze tylko tego, co się Jemu podoba (Jana 8:29). Śmiem twierdzić, że z uwagi na powyższe odczuwał wewnętrzną radość nawet wtedy, gdy znosił trudności i cierpienia (Hebrajczyków 12:2; Mateusza 5:10-12). Mając to na względzie, naprowadzam, że idący śladami Jezusa, per analogiam zaznają szczęścia, które jak czytać (szczególnie podawane w odsyłaczach teksty biblijne) zależy od utrzymywania dobrych stosunków z Bogiem o imieniu JHWH. Urzeczywistnienie zażyłej więzi z tym Bogiem zależy zaś od darzenia Go miłością i wiernego służenia Mu, bowiem bez okazywania posłuszeństwa nie można osiągnąć prawdziwego szczęścia - warunkiem zaznawania go jest błogosławieństwo Jehowy - jeden z Jego "dobrych darów" i "doskonałych podarunków". Takich ludzi: "Jehowa będzie strzegł i zachowywał przy życiu. Taki zostanie nazwany szczęśliwym na ziemi" (Psalm 41:1, 2). Jak czytać powyższe, do prawdziwego szczęścia przyczynia się wiedza o Jehowie, pochodząca od Niego mądrość, a także udzielane przezeń karcenie i korygowanie (Psalm 94:12; Przypowieści 2:6; 3:13, 18). Naśladowca Jezusa, jak On ufa Jehowie Bogu (Przysłów 16:20) i ma upodobanie w Jego prawie oraz zgodnie z nim postępuje (Psalm 1:1, 2; 112:1), przestrzegając zasad sprawiedliwości (Psalm 106:3) a przy tym wszystkim boi się Jehowy (Psalm 128:1). Wracając do rad Jezusa dotyczących szczęścia, które dobitnie wyeksponował w "Kazaniu na Górze" dziewięcioma zapowiedziami, podkreślę, że wymienił przymioty, którymi trzeba się odznaczać, by znaleźć uznanie w oczach Bożych i mieć nadzieję na wiecznie szczęśliwe życie (Mateusza 5:1-12). Jak czytać wskazywane teksty, "szczęście nie zależy ani od przypadkowych okoliczności, ani od zwykłego spełniania dobrych uczynków. Źródłem prawdziwego szczęścia jest angażowanie się w sprawy mające związek z życiem duchowym, oddawaniem czci Bogu i realizacją Jego zamierzeń. Jezus powiedział m.in.: "Szczęśliwi, którzy są świadomi swej potrzeby duchowej, gdyż do nich należy królestwo niebios" (Mateusza 5:3) i dalej oznajmił: "Szczęśliwi pogrążeni w żałości, gdyż oni będą pocieszeni" (Mateusza 5:4). Jak dla mnie jest oczywiste, że Jezus nie mówił o wszystkich pogrążonych w smutku. Uważam, że chodziło mu o osoby odczuwające żałość z powodu swego opłakanego położenia duchowego, swego grzesznego stanu oraz rozpaczliwej sytuacji wynikającej z człowieczej skłonności do występku, do grzechu. To o takich ludziach łaknących i pragnących prawości Jezus powiedział: "Będą nasyceni", a to dzięki błogosławieństwu Bożemu, dzięki któremu ich potrzeby duchowe zostaną zaspokojone (Izajasza 61:1-3; Ezechiela 9:4; 2Ko 7:10). Oprócz tego, co Jezus zawarł w "Kazaniu na Górze", również w księdze Objawienia, za pośrednictwem anielskiego posłańca podał siedem zapowiedzi szczęścia (Objawienie 1:3; 14:13; 16:15; 19:9; 20:6; 22:7; 22:14). Już na wstępie do owej księgi stoi: "Szczęśliwy ten, kto czyta na głos, oraz ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują, co w nim napisano. Również w jej zakończeniu zostało uwypuklone: "Szczęśliwi ci, którzy piorą swe długie szaty, żeby mieć prawo pójść do drzew życia i żeby uzyskać wstęp do miasta przez jego bramy" (Objawienie 22:14). Tak więc... znajdujący upodobanie w Jehowie "święty naród" Boży (1 Piotra 2:9) i każdy, kto ma z nim łączność, z całego serca posłusznie służąc Jehowie, doznaje sporej dozy szczęścia. Miał słuszność psalmista pisząc: "Prawi, radujcie się w Jehowie i dzięki składajcie jego świętemu, pamiętnemu mianu" (Psalm 97:12). W tym duchu również apostoł Paweł udzielił zachęty: "Zawsze radujcie się w Panu. Raz jeszcze chcę powiedzieć: Radujcie się!" (Filipian 4:4).

A zatem szczęście nie zależy od bogactwa, mądrości, osobistych dokonań, zdolności przewidywania, czy potęgi.

Szczęście zależy od poznania Jehowy, który radzi: "Niech mędrzec się nie chełpi swą mądrością, a mocarz niech się nie chełpi swą potęgą. Niech bogacz się nie chełpi swym bogactwem. Lecz kto się chełpi, niechże się chełpi tym, iż posiadł wnikliwość i poznał mnie, że ja jestem Jehowa, Ten, który okazuje lojalną życzliwość, sprawiedliwość i prawość na ziemi; bo w nich znajduję upodobanie" (Jeremiasza 9:23, 24).

W dniu 07.12.2014 r. o 14:50 po raz pierwszy zauważyłem, że administrator (lub jego moderatorzy) po raz kolejny bezpodstawnie ograniczyli moją wolność słowa, wyrażanego również w tym serwisie. Oto komunikat, który ukazuje się ilekroć usiłuję zamieścić w serwisie www.poezja.org mniej czy bardziej artystyczną wypowiedź:

[color=red]Zostal nalozony ban na to konto.

Ban wygasa za 36693 sekund.

Wiadomosc od moderatora: to portal poetycki, a nie teologiczny