pod powieki

[Sabre_Wolfik]

kilka słów rzucasz
nie po imieniu
a mnie woła wiatr
szeptem lasów, w zdumieniu

wołają jeszcze łąki
cierpliwym deszczem
skraje i rozstaje dróg
inne znaki jeszcze

woła ziemia szara
zgubionej peleryny
niby porzucona,
niby bez przyczyny

wołają mnie kształty
nocnego czuwania
i odsuwasz się nagle
jakby ci ta radość
w bucie wadziła
czynisz z chwil wieki
zrywasz myśli

wciskając się
pod powieki

[Elżbieta_Zadrożna]

@Sabre_Wolfik

a jakby tak
z życiem zagrać w zielone,
by z wieku uczynił chwilę

[Sabre_Wolfik]

@Elżbieta_Zadrożna

po wieki chwile wędrują
po chwile wieki czekają
majem zielonym się snują
grudniem umierają