Czas

[Elżbieta_Michalik]

Przepływa obok mnie
W wodzie po kostki brodzę
Omijam głębie
Czas płynie
W jego nurcie
Zanurzam
Swoje dłonie
Twarz

Na dnie
Jak otoczaki
Muskana delikatną pieszczotą fali
Coraz łagodniejsza jestem
I wiecznie młoda
W rwącej rzece czasu
Na zawsze

[Zuzanna_Be]

Ostatnio chodzi za mną temat wody. Ciekawe jest, na jak wiele sposobów można go interpretować. W tym wierszu woda kojarzy mi sie nie tylko z nurtem czasu, ale też z ufnym, akceptującym zanurzaniem się w sobie samym, może nawet w podświadomości. Podoba mi się, nie gra mi tylko ostatni wers, mam wrażenie, że nadaje tej zgrabnej, według mnie, całości trochę zbyt patetyczny ton.

[Elżbieta_Michalik]

@Zuzanna_Be

Rzeczywiście - chyba to niepotrzebne powtórzenie. Moja refleksja jest taka, że czas stopniowo nas zmienia, choć wciąż czujemy się młodzi i niedoświadczeni. Zanurzenie w czasie dotyka przede wszystkim naszego ciała, ale również kształtuje charakter. Dziękuję za komentarz.