Bajki dla potłuczonych. Janko Muzykant.

[Antoni Leszczyc]

Był raz Janko, człek prosty. Na wsi on żył sobie,
pośród bydła, buraków, wśród trzody, wśród owiec,
wśród i inszych zwierzątek, co w Arce Noego,
zmieściły się, choć sam Noe nie wiedział dlaczego.
Pośród wróbli, kaczorów, łabędzi, bocianów,
kęp trawy, ostu, pokrzyw, perzu i łubianu,
pośród pól malowanych rozmaitem zbożem,
traktorów, traktorzystek i imprez w kołchozie.

Żył sobie Janko spokojnie, aż tu dnia pewnego
poszedł Janko na dicho ze swoim kolegą.
Widzi mu się zabawa: latają sztachety,
w barze jest ciepłe piwo i zimne kotlety.
Siedzi, słucha muzyki. By czas wykorzystać,
wpada chłopak w sam środek złego towarzystwa.
Towarzystwo mafijne: okulary czarne,
a w kieszeniach kastety oraz popularne
i pomysłów moc szpetnych. Janko słucha, ciele,
i wstępuje w szeregi jak amant w pościele.

Skok ma być. Plan jest prosty: mieszka tu pan hrabia,
mieszka sobie, zbój, mieszka, czym sobie nagrabia.
Ograbi się hrabiego: zajdzie Janko nocą
i wyniesie co da się, za co go ozłocą.
A jak przyniesie skrzypce, co skryte w kredensie,
to mu dadzą - bonusem - buziaczka na szczęście.
A szczęście rzec szczęśliwa i grzechu jest warte,
wcięc idzie Janko po skrzypce. Jest wszak Muzykantem.

Idzie Janko wśród nocy. idzie krokiem zwinnym,
jak rumuński gimnastyk w występie gościnnnym,
idzie, myśli, z myślenia aż cały się słania,
wpada wreszcie na pomysł, by wejść bez pukania.
Co pomyśli, to czyni: przez okno się wbija
i większą tam składkę zbiera niż Radio Maryja.
Zwija czajnik i skrzypce, kandelabr, łopatę,
fortepian, globus, zegar, z wigilii opłatek,
trąbkę, bombkę, kołyskę, bikini i stanik,
kamerę, chochlę, grilla i udziec baranii.

Zwija, zwija aż zwinął: już oknem ucieka,
już wskakuje na rower, by na nim odjechać.
I jedzie, choć widoczność ma taką, że zero,
bo mu na oczy spada kandelabr z kamerą,
nie dziw więc, że w finale z skrzypkami pospołem
przychrzania nasz bohater rowerem w stodołę.

Alarm włącza się w wiosce: ryczy gumno rykiem
takim jak ryczy osioł go widzi oślice.
Ryk budzi okolicę. Powstaje pół wioski,
wojsko, księża, milicja, detektyw Rutkowski,
wstaje każden człek, menda, każde żywe zwierze
i śpiący pod Giewontem z kamienia rycerze.

Wstają wszyscy, nie dziw więc, że słysząc ambaras
chcą jego winowajcę witką w rzyć ukarać.

A wina w tym, że Janko, niosąc ów dóbr szereg
uciekał - miast powozem - spod dworu rowerem,
więc nie był do imprezy gotów należycie...

Stąd wniosek: cóżbyś czynił, myśl o logistyce!