Od czerwca do czerwca

[Zuzanna_Be]

Niebo chłodne dziś, marny ten czerwiec
mgła nad miastem zatapia drzewa
a wątpliwości toczą się sennie
nie ma wiatru - więc ich nie rozwiewa.

Tyle dróg, tyle spalonych mostów
gęsty dym się z nich w niebo wylewa
to nie pech, takie życie, po prostu
nie ma wiatru - więc go nie rozwiewa.

Nie ma wiatru i Wisła opadła
odwołali dawno stan alarmowy
lecz smutna do mnie dociera prawda:
most, którym idę
też już jest spalony.

[Elżbieta_Michalik]

Piękne

Jednak ostatnia zwrotka odstaje. Oto moja propozycja:

Nie ma wiatru, lecz mgła już opadła,
odwołałam więc stan alarmowy.
Teraz smutna do mnie dociera prawda,
że wciąż idę tym mostem spalonym.

[Zuzanna_Be]

@Elżbieta_Michalik
Właśnie mnie też nie grają trzy ostatnie wersy. Muszę nad tym pomyśleć. Dziękuję. :)

[Elżbieta_Michalik]

@Zuzanna_Be

Mgłę i spalone mosty odbieram metaforycznie, dlatego stan alarmowy kojarzę również metaforycznie, jako stan krytyczny zbolałej duszy. Co prawda palimy za sobą mosty, ale nie tak łatwo zmieniamy nawyki. Podoba mi się to ujęcie i czekam na efekt końcowy utworu.

[Zuzanna_Be]

Stan alarmowy dotyczyć miał w tym wypadku nie tylko, jak to Pani ładnie ujęła, stanu krytycznego zbolałej duszy, ale także zamętu panującego wokół niej, kiedy wędruje przez most (a więc pokonuje jakąś przeszkodę, podejmuje wyzwanie; przy czym most kojarzyć ma się też z relacjami międzyludzkimi i w tym kontekście użyłam tego symbolu w owym utworze). Wezbrana rzeka, żywioł nie do opanowania, może człowieka porwać i utopić (mowa o stanie, w którym człowiek czuje, że pewne wewnętrze i zewnętrzne okoliczności doprowadzają go do granic wytrzymałości), ale kiedy jej wody opadają, nie zawsze przychodzi oczekiwana ulga. Choć z zewnątrz sytuacja wygląda na opanowaną, kryzys nie minął - bo w tym złudnym spokoju (pewnego rodzaju odrętwieniu) podmiot zaczyna sobie uświadamiać swoje błędy, nachodzą go wątpliwości, stagnacja powoduje, że nadal nie może uporać się ze sobą.

[Elżbieta_Michalik]

@Zuzanna_Be

Tak właśnie przypuszczałam że nazwa własna (Wisła) wskazuje na związek z otaczająca rzeczywistością, ale jednoczesnie nie pasuje do całości, gdyż kreowany krajobraz jest jednak metaforyczny. Pozdrawiam