Pieśni moja.

[Jacek_Sabatowicz]

Ach czemuś ty pieśni moja taka smutna
Jak gdybym nad grobem tworzył twoje tony.
Czemuś ty radości tonom obojętna
I każdy w tobie akord rozżalony,
Jakby same na świecie były łzy cierpienia,
Jakby na nim nie było nadziei i wiary,
Jakby słońca nie było, co twarz rozpromienia,
Ale wszędzie płacz tylko, groby i cień szary.

Pieśni! I tobie trzeba raz rozbrzmieć wesoło
I na twarzy radości rozpalić, szkarłatu rumieńce,
Po co tylko w kir stroić mam młodzieńcze czoło
Kiedy jeszcze na świecie są różane wieńce?
Młodym! więc mogę jeszcze marzeń chwytać mary
I młode skrzydła do lotu wysilać,
Potem świata i życia w dłoń ująwszy czary
Słodycz, co w niej zawarta, aż do dna wychwalać.

A choć na dnie kielicha będą łzy się lśniły,
Zamiast szczęścia uchwycę w różach skrytą żmiję,
Ja com słodycz wychylił, będę miał dość siły
Że i ból zimna zniosę, i piołun wypiję.

[Paulina_Murias]

@Jacek_Sabatowicz

Pana wiersz był dla mnie natchnieniem:)

Niech moja modlitwa
popłynie do księżyca
co w noc tę jasną
ścieli ścieżki marzeniami

Pójdę tam
gdzie mnie zaprowadzą
wszystkie gwiazdy
na ciemnym atłasie usłane

Może odnajdę
wszystkie wiązanki cierni
tego świata
by zaklęciem mych ust
w kwiecisty kobierzec
je zamienić

P. S. Dawno nie czytałam tak pięknego wiersza. Romantyzm w czystej postaci.
Oryginalny, niebanalny, emocjonalny, genialny.

pozdrawiam:)

[Jacek_Sabatowicz]

@Paulina_Murias
Równie piękne strofy :)
Cieszę się że mój wiersz wywarł tak wielkie wrażenie!
Pozdrawiam serdecznie.