Elegie z Atlantydy (2010) Część 3

[adolf]

I

Żegnaj różo ostatnia, dziękuję, że kwitłaś
Na wietrze metronomem byłaś tonu serca,
Chociaż czerń dla ciebie w tej chwili wybija
to oko będzie trzymać twój obraz w objęciach

żegnajcie płatki róży ułożone w wargi
i wy: słowa jak zapach, i zapach jak słowa
to było jak sen, lecz sen sobie zakpił
i tam stracił wątek, gdzie miał nas przechować

przed światem, i cieniem, nad morzem łopianu
Gdy noc szczerzy gwiazdy, jak zęby, drapieżca
Ach biały kle, ostrze, w me ciało się zanurz

Gdzie czerwieni się, jeszcze, lekko zawstydzona
Krew, tym swoim nagłym, napływem do serca
Które głośnym biciem speszyło zegary

Na chwilę,

II

Umieram powoli dla was niewidocznie
Sekundy to piasek w który się zamienię
Ten którym wam kiedyś tu miejsca ustąpię
na grób.


***

Drzewa rozumują chłodną rosą, glebą
Łagodnym powiewem i ciepłymi dniami
A Dopiero u stóp, ich cieniem się kłębią
Nasze przemyślenia, które tam wkładamy
Sobą.

Złożywszy swoje ciała na ołtarzu prawdy
Jak poganie paląc je w rzeczywistości
gdy wyżej latają już urywki dawnych
ludzi. Strzępy spojrzeń , pył ich codzienności
w naszej.

Wyłącznie ta mgła! Taka blada, jakby
Wiedziała, kto stoi za ostatnim drzewem
Kto je przewróci , i efekt domina
Skończy się na mnie. (las, wy, ja - koniec )

Ale nic nie zrobi, ma związane ręce
Kwiatami.
Położy je ma moim grobie


III

Przejdźmy raz jeszcze idelaną drogą
na której nie ma już nic i nikogo...
wśród nie-spełnionych drzew parkowych, ławek
idźmy w zwątpieniu w ten świat, który nawet

nie zauważył, że jest nie po drodze

Albo zasiądźmy... nie patrzmy na błogość
fatamorganę z niebieskiego raju
skóry się same na nas zmarszczą, pogną
po setnej próbie napisania paru

strof własnym życiem i jego pragnieniem

Zamknijmy wiersze, zakończmy elegie
ach czarna ziemia, jak w proszku atrament
co z krwią się miesza dopisując puentę

ostatnie zdanie, skrojone na miarę
drewnianej skrzyni "bo to było jak sen
teraz cie obudzi, rym ostatni - śmierć

[Marlett]

Można się zatopić i płynąć do końca.
Jakbym czytała pana Szekspira.