mój przepis na szczęście, jeżeli takowy jest.

[zamiatacz_ulic]

garnek, mój ulubiony, stawiam i zaczynają się
dziać czary, marchewka, pietruszka, cebula,
seler i tu chwila, zamykam oczy i sobie przypominam
zapachy, jeszcze nie wiem co się zadzieje, w tym
moim garnku, czekam, już czuję aromat, ten delikatny
do tego stopnia, że zleciały się gołębie, by popatrzyć
jak ja ziół aromaty, uwalniam, celebruję, dodaję i
by się zdawało, że już, lecz nie, dopiero się zacznie
przemiana, którą uwielbiam, z przypadkowo dobranych
składników, wyłania się, właściwość wody, którą powoli
dolewam, niesamowite, trochę ciepła, i podróż się zaczyna
fascynująca w doznaniach, nozdrza zamieniają się
w nutę, gamę nut, zamieram w bezruchu, wdycham
tą niesamowitą orgię, i już całe moje ciało płonie,
w pochłanianiu, dotyku wielkiego mojego wybuchu,
tworzenia nowego, niepowtarzalnego pojmowania
i to wszystko w jednym garnku, a tych garnków może
być miliony, a mój jest ten, w którym rozgrywa się teraz
cały mój wszechświat, mój i może nie ostatni,
tak wielkie zdarzenie, a ja taki mały.