Przeciw nepotyzmowi

[makarios_]

Poruszające orędzie Jana
sygnałem było misji dziejowej.
W życiu Jezusa nastała zmiana
- zostawił matkę dla misji owej...!

Być może wdową była już wtedy,
z synów i córek gromadką sporą,
więc kiedy odszedł przybyło biedy,
gdy z żywiciela rozstał się rolą.

Jan go zanurzył w wodach Jordanu,
duch Boży spoczął na nim cudownie.
Począł nauczać wśród gór Baszanu,
rozgłaszał świętą prawdę - dosłownie.

Cudu dokonał pierwszego w Kanie,
na galilejskiej, pogańskiej ziemi
- wybornym winem napełnił stągwie...
W ów czas niewiastą swą matkę mieni.

Tam uwierzyli uczniowie w Niego,
jako w Mesjasza i w Zbawiciela,
ale rodzeństwo (wiadomo czego)
widziało tylko w nim burzyciela.

Gdy poruszony lud dyskutował:
kim jest ów cieśla, że nas naucza...!?
Twierdzili hardo: on zwariował!
Miała go związać krewniaków tłuszcza.

Pomimo cudów dokonywanych,
pięknych słów prawdy w jego nauce,
wokół miał wielu nieprzejednanych,
którym nieprawość, wrogość zarzucę.

Nie wielbił nigdy swej matki ziemskiej
wychwalał Ojca i Jego Imię,
i posłuch dawał cnej woli Bożej,
wiosną i latem, jesienią, w zimie.

Rodziną Jego byli uczniowie,
którzy Bożego słuchali Słowa,
dawali wiarę Bogu Jehowie
- od Niego była Jezusa mowa...!

Matkę powierzył opiece Jana
(przyrodni bracia nie uwierzyli),
ponownie użył wymownie miana:
'niewiasto' mówiąc, w dramatu chwili.

Matka niepierwszą osobą była,
którą powitał, gdy już z martwych wstał,
chociaż, zapewne, była Mu miła,
lecz inną Marię pierwszą powitał...!

A kiedy wreszcie w niebo wstępował,
wśród pierwszych uczniów Syna żegnała
- szczególnej roli jej nie darował
- razem z uczniami w modlitwie trwała.

Juda i Jakub - bracia przyrodni,
potem pojęli kim był na ziemi
- miana chrześcijan stali się godni
- ich listy świadków zbór Boga ceni.

Nie koligacje stanowią o tym,
kto Bogu miły i jak Mu służy.
Zasiadający na tronie złotym
docenia miłość - największą, z duszy...