Trumfująca prawda

[makarios_]

Umiłowali ludzie ciemność
bowiem ich czyny nadal podłe,
prawdzie zaprzeczać mają czelność,
fałsz szerzyć na szatańską modłę...

Snują nauki złe, przewrotne,
filozoficzne myśli, gnozy,
postępowanie im dogodne
mają za wzniosłe onej doby...

Kto się sprzeciwia tracił głowę,
albo kociarza miano zyska,
zaś przekonany tracił mowę,
cichutko w kącie tkwi jak myszka...

Błysło po wiekach światło prawdy
(ową wciąż mieści Słowo Boże),
na nic się zdały lata wzgardy,
doszła do głosu w słusznej porze...

Badać poczęli Biblię świętą,
z szczerym podejściem, otwartością,
ażeby pojąć: czyją piętą
zmiażdżony będzie łeb z łatwością...?

Ich Fotodrama ujawniała
Boski plan wieków, zamierzenia,
wizja się wówczas dopełniła
- wynik chwalebny docieczenia.

Wciąż przebiegają tekst proroczy,
błagają Boga o dar ducha,
by żadnej prawdy nie przeoczyć...!
Modlitwy o to wciąż Bóg słucha.

Skłonni są przy tym korygować
to, jak pojmują święte teksty
i ani myślą dyskutować
z Ojcem. Czytają Jego listy...

Pojąwszy czego Biblia uczy,
upubliczniają wszem i wobec;
jako potulni Pańscy słudzy
chcą zyskać miano Jego owiec...

Skończyły się czasy narodów,
sto lat już w Niebie rządzi Chrystus,
na to przybywa wciąż dowodów...
- wreszcie dostrzega owe Hindus.

Jako rozkazał tak i ninie
dobra nowina jest głoszona,
jest uświęcane Boże Imię,
prawda zostaje wywyższona...!

Na nic się zdało mataczenie...!
Na próżno dogmat kłamstwo chronił...!
Boże to było dopuszczenie,
by świętej prawdzie Szatan bluźnił.