Jan Twardowski. Piękno i prostota wiary.

[Jan_]

Witam.
Jestem tu nowy, potrzebuję pomocy aby zinterpretować 3-4 wiersze Jana Twardowskiego.
Pisze on bardzo ciekawe wiersze lecz nie potrafię dobrze zrozumieć tego co pisze.
Chcę na początek zinterpretować wiersz "Bóg się rodzi, moc truchlej", potrzebuję jakiejś podpowiedzi aby spróbować opisać piękno i prostote wiary. Oto jego treść:
W tę noc, co niewiedziała jeszcze, że jest święta
nie liżyłapy
nie pochlebcy
nie kandydaci na dygnitarzy
nie urzędnicy
nie spryciarze
nie chwalipięty że “tam byłem pierwszy”
nie reporterzy z telewizji ani dziennikarze
ale najbliżsi sobie krewni
analfabeci z bijącym sercem
i mędrcy – bo szukają
biegli niespokojni -
czy się nie przeziębił
czy gwiazda w ostatniej chwili Go nie przestraszyła
czy miał suche pieluszki
czy przy pięknie śpiewającym aniele nie dostał chrypki
czy Go siano nie podrapało
czy wierzgający osioł nie uraził swojego zwierzchnika – dostojnego wołu
kiedy rozsądni się gorszyli
Bóg wszechmogący stał się ludzkim dzieckiem
z wyciągnietymi bezradnie rękami
i świat się wcale nie zawalił
ale zgarbiony uśmiechnął się i zaczął się prostować

————————————————————————————————————

Przyszli szukać Serca Bożego,
Serca z wszystkich naszych pierwszych piątków,
jak w obrazach włócznią przebitego,
ze skrą bólu i cierni pamiątką.

Weszli w kościół, a tu nagle kolędy -
miękki żłóbek z siankową poduszką -
nie ma cierni ni blasku krwawego,
ale bije Jezusowe serduszko.

Nie ma cierpień. Żadnej nie ma rany,
zamiast burzy na morzu – kąpiółka -
kołysane w ciepłej koszulinie
śmiesznym uchem pstrokatego osiołka.

[Jan_]

Czy ktoś pomoże??