Pół godziny z życia hipstera.

[5_i_1_kilo_]

Przedwojenna kamienica. Rozświetlony kryształowym żyrandolem pokój na drugim piętrze. Drewniane, pastowane podłogi, meble sprzed stu lat. W rogu pokoju ogromne, trójdzielne lustro zwane też dość komicznie jako "tremo". Ciężkie dębowe oprawy a w nich przymglone fantazyjnymi zaciekami lustra.
Przed środkowym stoi niemłody mężczyzna prawie całkiem goły, ubrany tylko w czapkę z nutri koloru ryżego i szczotkę drucianą do mycia butelek z włosiem o barwie ryżej wetkniętą zawadiacko do odbytnicy. Wetkniętą tylko do połowy. Facet jest potwornie chudy. Kołysząc biodrami grzmoci kapucyna wielkiego jak małego cygana noga. Ruchy ma rytmiczne i płynne. Nieco z tyłu a bardziej z boku na przedwojennym krzesełku siedzi hipster. Na stopach ma brązowo białe trampki. Nogi obleczone w jaskrawo zielone spodnie, tak wąskie, że widać na łydce jak tętnicą płynie krew. Na nagim torsie króluje szlafrok w kratę z gustownie obciętym jednym rękawem. Na głowie okulary w grubej rogowej oprawie. Okulary rzecz jasna bez szkieł. Na kolanach notatnik w którym facet gorączkowo coś notuje. To co pisze jest efektem hipnotycznej obserwacji luster, które drżą wprawiane przez wibrującą ruchami onanisty podłogę.
Mniej więcej po dwudziestu minutach chudy się spełnia. Wibracje po ostatnim , potężnym tąpnięciu po którym prawie pęka dębowa rama lustra ustają. Ten w szlafroku nawet nie wstaje. Wręcza rozanielonemu jeszcze chudemu sto złotych i chudy pospiesznie, z gaciami w ręku, z dyndającym prawie do kolan naganiaczem wychodzi na schody trzaskając, jakby z nerwów drzwiami. Hipster w okularach bez szkieł przeciąga się na krześle i mówi do siebie: takie spędzanie wolnego czasu będzie kiedyś bardzo modne. Wyciąga z kieszeni szlafroka ukochanego ajfona i dzwoni do przyjaciela.