Liść Judyty

[Irena_Plucińska]

Liść Judyty



po leśnej ścieżce wędruje w zapomnieniu
jesienny liść przyprószony złotem i codziennością
Judyta bierze go w delikatne dłonie
i nadaje mu sens przeszłości

liść staje się różnobarwną mgiełką
w której tańczy wiatr i przegląda się słońce
w nim smaki i zapachy tego, co minęło
i tego, co ludzie wiary nazywają nadzieją

liść klonu zamknięty w dłoniach Judyty
staje się symbolicznym doznaniem piękna
to piękno świeci nieopisanym blaskiem
przebijając się przez złączone ręce dziewczyny

Judyta otwiera dłonie, światło liścia ginie
przyćmione złem tego świata...
liść zastyga w przedsionku nieśmiertelności
jako książkowa zakładka