odloty i powroty//gra w klasy

[mars]

brakuje nocy brakuje dnia
bo życia zaczynamy od początku
rozbijamy zegary, a drobne trwonimy
pod jedynym dworcowym w d'Orsay
przez osiem dni w tygodniu hera
wyzuwa nas z resztek savoir-vivre
w trójkę chodzimy topić kartki biblii
wystawiać gołe tyłki barkom na rzece

pijemy jak najwięcej, bo tak trzeba
wszystkie znaki na Ziemi i Niebie
mówią, że czas kończyć tę grę -
wrócimy deszczem do Buenos Aires
o rzut kamieniem od katedry trójcy
tam przemyjemy niewyspane grzechy
brakuje nocy brakuje dnia
by może zacząć życia od końca

[Mariusz_Sukmanowski]

O ile pierwszą strofę przyjąłem ze smakiem i oczekiwaniem równie dobrego "finiszu" to druga strofa jakby innego autora:
-"niewyspane grzechy"- rozbawiły i sprawiły ,że zacząłem zastanawiać się jak wyglądają wyspane?;
- koniec- skojarzeniowo z "Ciekawym przypadkiem Benjamina Buttona" tyle,że w klasie argentyńskiej telenoweli;
I nici z "Pomyślnych Wiatrów":(

Tytuł: zdecydowałbym się na jeden: druga część.
pozdr
ps
Do poprzedniego wiersza często wracam .Ten przyjąłem do wiadomości.

[mars]

Dzięki Mariuszu za przemyślenia ;-)

[Devil_de_la_Muerte_]

Dwa pierwsze wersy są najlepsze. Mogą wydawać się innym pustą retoryką, ale są esencją istnienia, gdyż życie zawiera się pomiędzy wskazówkami.
Pozdrawiam