destrukcja

[jacek skraba]

powietrzna klisza zapisuje wczorajszy sen
na wyspie kropli żywicy
z uwięzionym światłem

wszystko dzieje się na niby
następuje przestrzeń
kołuje jak jastrząb
w coraz więcej ważące
wspomnienia z atmosfery jaźni
trwającej pół litra

tu kończy się czas i zaczyna opowieść powrotna
drogi samotnie wracającej cieniem
ogromniejącym w kamień pod którym
jak pod piątym zmysłem chowa się przerażona twarz
całonocnej biesiady ołowianych żołnierzyków

nad ranem przy pustym stole
umierają jak ryba bez wody
wśród białych ścian nowego betlejem
dla wczorajszych bogów
tak rodzą się przyjaźnie
i wszystkim po równo dnia
w świetle zapomnienia

pod drzewem płoży się liryzm umierania
z nadmiaru moczu i soli
śpiewając o góralu któremu nie żal
pytająco do lustra
z pogorzeliska domu

[marek_miros]

Bardzo wyrazisty. Tylko czy ktoś jeszcze śpiewa górala. ))))Pozdrawiam MM

[Lilka_Laszczyk]

"...Potem wyśnimy sen kolorowy, sen malowany, z głową wtuloną w kotlet schabowy, panierowany..."

Wyjątkowo mi się Twój wiersz podoba.
Ma słodko-gorzki smak. Słodki z wczorajszej, pijackiej nocy, gorzki skoro świt.
Nic dodać nic ująć.
Gratuluję i pozdrawiam
Lilka