RYMOWISKO III z PALINDROMAMI
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Konrad Koper 5 245
Szła jędza przez świat.
Wciskała nos, plotkowała. Z jej gęby unosiły się opary. Na piersi nosiła szramę…
Spotkała arcymagika. On sprawił, że język wiedźmy zapłoną.
Konikiem czarodzieja jest logika?
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 38 odpowiedzi
- 940 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 848 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 852 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 670 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 1 214 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Poezja to życie · Opublikowano
Pochmurne lato Kapryśna aura A ludzi i tak tłumy Tylko ptaki nie Śpiewają już Swoich miłosnych Pieśni o 3 w nocy -
Przez Leszczym · Opublikowano
Tego naszego nie rozwinęliśmy w coś poważnego, o właśnie, poważnego, a szkoda, a szkoda. La Bastide, 23.07.2026r. -
Przez Kasjopeja. · Opublikowano
Biegnę szybko po lesie bez drzew, ratując wszystko, co jeszcze jest. Łapczywie chwytam ostatki żywota. Każdy zamykam w bez klamki wrotach. Chronię jak potrafię, troszczę się o każde. Za głowę się łapię, jednocześnie je miażdżę. -
-
Przez OstatniRomantyk · Opublikowano
"Him never stopped loving her. But the pain it cause him was too much to live with but not enough to cause him to die." "Tragoedia Amoris Nimii" Historia ta o człowieku bez serca, Zbyt wrażliwa dusza to jego morderca, Miłość jego granic żadnych nie znała, Przez to ocean cierpienia poznała. Dla niej poświęcił całość swej duszy, Przyjął klątwę, cierpienie katuszy, Był gotów dla niej spalić cały świat, Złoczyńcą zostać, by ocalić swój kwiat. Ona kłamstwem pięknym go karmiła, Jego emocjami, sercem długo się bawiła, Aż w końcu pewnego, chłodnego dnia, Zdradziła go, rozbiła serce na dwa. Jedno, wciąż miłością do niej wypełnione, Drugie nienawiścią splamione, skrawione, Z czasem w jedno znów się złączyły, Do swej mogiły zbyt szybko toczyły. Stracił on wszystkie swe emocje, Nadzieje, zaufanie, życie beztroskie, Okrucieństwo nowym jego panem, Zło jego jedynym, wiernym fanem. Ideały duszy jego wraz z honorem, W pustce były, gdy został potworem. Serce swoje wyciął i zamknął na zawsze, W skrzyni utopił, zapomniał prawdę. Serce niegdyś do miłości zdolne, Kamieniem obrosło, już nie jest wolne, A pod nim do niego kłódka powstała, Po kluczu się tylko jedna myśl ostała. A jaka w tym jest tragedia straszliwa, W tym jak skończyła jego dusza wrażliwa? Bez serca życie staje się przeszłości cieniem, Śmierć jego jedynym wybawieniem...
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się