Na łeb naszyję

[Monika_Juroszek]

Włosy rosły z rzadka i niegęsto
Bał się przeto o swe męstwo
Nos miał zawsze czerwony
Rozedrgany, przedkichnięciowy
Skóra niczym fale Dunaju
Wzbierała się na skraju
Dając do zrozumienia
Że czas nas nieco zmienia.

Pomyślał sobie:
"Coś na łeb naszyję
Poceruję, znów odżyję..."
Lecz kiedy się tak zaszył
Ciemności się przestraszył.

[Emanuel_Wójcik]

aha, cóż za cham ze mnie..
pozdrawiam:)

[Alicja_Wysocka]

Fajny :)

[Emanuel_Wójcik]

3 dni przerwy

buteleczka naleweczki
moim lekiem na głupotę
kiedy łyknę dwie miareczki
piszę z pasją i polotem

to choroba zawodowa
z którą męczę się od dziecka
łatwiej mi wiersz ugotować
kiedy w garnku naleweczka

alkohole zlewam skrycie
w pojemniczki na atrament
żeby żona i rodzice
nie kapnęli się że chlałem

lecz od wtorku aż do piątku
muszę robić sobie przerwę
gdyż odczuwam ból w żołądku
kucie gdzieś pod prawym żebrem
:)
dzięki Alu, za poprawki:)

[Monika_Juroszek]

nie ma sprawy, czasem bywa się brudnopisem.

[Emanuel_Wójcik]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

eee tam..
Fajny wierszyk, (choć bym poprawił to i owo)
ale ogólnie jest pozytywnie:)
lubie humor w utworach, a tu on jest!
tak trzymać.