nie tak - urealnienie

[Wojciech_Waleśkiewicz]

nie tak powinno być
trudno mi się pogodzić
z tym powszechnym
pragnieniem nieakceptacji

wiersze współczesne dążą
w liryczny obraz nizany
piórkiem sielanki

spokojne życie którego
już dawno nie ma łaskocze
słowiańską duszę ułudą

zbyt łatwo ulec iluzji:
zamknąć oczy, zatkać uszy
wewnętrzny wzrok skierować
w przeszłość

przydałaby się mała dawka
urealnienia – tak trudno bronić
obozu TERAZ gdy obok
panoszą się bastiony BYŁO
i BĘDZIE

to moja klątwa i siła:
widzę wyraźnie teraźniejszość
TU cykliczna powtarzalność
zabija myślenie TERAZ konta bankowe
rozliczają za nas całe
życie

a z oczu rodaków wyłażą szklane
studnie apatii