Ludzka dola.

[Lucjan Bieniecki]

Ludzka dola.

Dolo ludzka- spływasz łzami,
Czasem szlochem pytasz,
Z świata myśli i nadziei,
Przyszłości nie czytasz.

O mizernej suchej twarzy,
Szkieł gorączki okiem.
Świat bezdomnych i łazarzy,
Codziennym widokiem.

W mrocznej duszy ciernie smutku,
Z krzyżami na plecach.
Taszczysz życie po malutku,
Jakie ci poleca.

Tu doszczętnie upokorzy,
Tam dokładnie zbruka.
Ledwie oczka swe otworzy,
Już doń dola puka.

Dolo ludzka,z ludzką twarzą,
Gdybyś taką miała.
Wymiesiona ku ołtarzom,
Bym ci dziękowała.

Obłudnicy kasę zbiją,
Na ludzkim poklasku.
Jesteś wszystkich i niczyją,
Choć widna od wrzasku.

Józef Bieniecki