Traktat.

[Lucjan Bieniecki]

Traktat.

Wchodzi traktat-więc się rzekło,
Obejmuje prawem piekło.
Cyrk na miarę plemion dzikich,
Młota z sierpem i swastyki.

Kacykowie już zasiedli,
Nim rozdzielą chleb powszedni,
Prawa ujmą, w paszczy kleszcze,
Myśli rzucą w nie złowieszcze.

Demokracji znak,orężny,
Na początek wyrwią język.
Z przykazaniem leninowskim,
Walczą z przykazaniem Boskim.

W tryby wolność raz rzucona,
Weżmie jarzmo na ramiona.
I stękając pod ciężarem,
Głupot dżwigać będzie karę.

Że z początkiem już opacznie,
Sama w sobie walić zacznie,
A pomogą jej członkowie,
Stawiać w nogach ,co na głowie.

Znów historia krąg zatoczy,
By nad sobą się rozkroczyć,
I tak stojąc,w własnym kroku,
Do starych cofnie Proroków.

Józef Bieniecki

[makarios_]

traktat wchodzi nagle w życie
z diabłem zawarty na szczycie
cyrk na miarę plemion dzikich
urządzi z udziałem wszystkich

kacyki po to usiedli
aby dzielić chleb powszedni
prawo wzięli w paszczy kleszcze
źródło czyniąc zeń złowieszcze

demonkracji jest to język
przebiegłej jakoby wężyk
przykazaniem leninowskim
walczy z przykazaniem Boskim

w tryby historii wrzucony
postrącać ma wsze korony
obarczy wszystkich ciężarem
głupoty świętej za karę

od początku już opacznie
gnoić siebie każdy zacznie
dopomogą mu członkowie
wszystko postawić na głowie

kołem historia się toczy
politycy mydlą oczy
stoi bowiem świat w rozkroku
szydząc z biblijnych proroków


Wybacz Lucjanie że śmiałem śmieć parafrazować