Madonny

[Wojciech_Waleśkiewicz]

malowałem ciebie już od dzieciństwa
paletą mych spojrzeń tak bardzo nieśmiałych
w myślach tworzyłem ikonostasy
dniem jutrzejszym gorejące

ostrożnymi słowami pisałem wiersze
na kartkach godzin dziennych i nocnych
z każdą godziną formowałem sam siebie
by móc w przyszłości być ciebie godnym

aż nadszedł ten dzień tak długo oczekiwany
pulsował w mych skroniach nadziejami
migotał w przejściach ulicznych i krokach
rozbrzmiewał stukotem spojrzeń wytrwałych

ujrzałem ciebie cieniem okrytą
w pozie bezdusznej i z okiem drwiącym
nie śmiałem podejść słowa zamarły
a wiatr szyderczo grał Madonny - Madonny

[shy angel]

Piękny :). I podoba mi się temat tego wiersza.

[Lidia Duval]

Wojtku, to naprawdę piękny wiersz :) już Ci to mówiłam :)
Fascynują mnie idealnie dobrane słowa, magia metafor i porównań.
Cieplutko... tak cieplutko sie go czyta :)
pozdrawiam
Lidka

[Wojciech_Waleśkiewicz]

dziękuję za ciepłe słowa :)

pozdrawiam: Wojtek