Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przemknęłam przez życie jak ta z łuku strzała,
teraz często myślę, czemu aż tak gnałam?
Za czym tak pędziłam, gdzie i jeszcze po co?
Zamiast je smakować, kęskami z ochotą.

Mogłam delektować, sekundy, minuty,
teraz już za późno, nie bądźcie tak głupi.


Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zaznaczyłam miejsca, gdzie "ta", jest tzw. zapchajdziurą, za "ja", proponuję, aż...
Trzeci wers, dobrze by było dać coś w zamian, co.? buu.. :)
Poza tym, niezła lekcja dla młodych, ale niech nie korzystajśą z niej, na łapu capu, to mści się.. ;).. czasami.
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zaznaczyłam miejsca, gdzie "ta", jest tzw. zapchajdziurą, za "ja", proponuję, aż...
Trzeci wers, dobrze by było dać coś w zamian, co.? buu.. :)
Poza tym, niezła lekcja dla młodych, ale niech nie korzystajśą z niej, na łapu capu, to mści się.. ;).. czasami.
Pozdrawiam.

Oj, Nato zawsze mi zadasz bobu, to chyba przez ten Twój sokoli wzrok, tylko spojrzysz i zaraz coś wyłapiesz. Ciągle zmuszasz do myślenia, a już myślałam, że wszystko jest dobrze:((( "Aż" biorę, a reszta do myślenia:)))
Pozdrawiam serdecznie:)))
Opublikowano

Myśl Ulu refleksyjna i prosto ujęta, ale to nie zarzut.
Jedyne co mi nie pasuje to końcówka w sensie formy. ...Może jakoś zmienisz...nie bądźcie tak głupi...
Jeszcze jedna uwaga. Niepotrzebne chyba to rozpoczynanie prawie każdego wersu dużą literą.
Masz rację. Pędzimy bez opamietania i bez chwilki refleksji. A opamietanie przychodzi za późno!
Pozdrawiam w zwolnionym tempie
Lilka

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Miło mi Lilu, że zajrzałaś do mnie i podzieliłaś się spostrzeżeniami na temat wierszyka. Pozdrawiam serdecznie i dodam, że zawsze wszystkie uwagi biorę pod uwagę:)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka ... poczuć stopami  chłód trawy  pójść spacerkiem  wzdłuż murawy    z wróblami  się podroczyć  jakiś kwiatek  przeskoczyć    uśmiechnąć  się do siebie  będzie jak w niebie  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia   
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - zmieniłem zakończenie - myślę że nie popsułem  - dzięki za przeczytanie  -                                                                                                                                                   Pzdr.serdecznie.
    • @Benjamin Artur   Twój wiersz zaczyna się od metafizycznych pytań, by za chwilę zderzyć odbiorcę z prozą życia i "miłością chowaną do teczki". Największe wrażenie zrobił na mnie jednak motyw sznura - i to genialne przejście od banalnego obowiązku z pralni do mrocznej metafory w puencie. Powtórzenia "Który to już rok…" budują duszny klimat wypalenia i rutyny. Bardzo dobry tekst.  
    • Stara kopiejka   Potoczyła się po bruku. Wracałem właśnie ze szkoły, bo ją zamknięto, gdy nagle zobaczyłem demonstrację: transparenty, krzyczący ludzie, machanie rękami. Czuć było, że zaraz będą strzelać. I wtedy ją dostrzegłem. Toczyła się – mała, miedziana kopiejka.   Schyliłem się i podniosłem ją z ziemi. Spojrzałem na ludzi. Ich twarze tworzyły wielość w jedności – tak dramatycznie do siebie podobne, złączone tymi samymi emocjami. Schowałem monetę do kieszeni i ruszyłem w stronę Alej.   Wiał ostry wiatr, a na głowę spadały wielkie płaty śniegu. Wszedłem w bramę, a potem na drewniane, kręte schody. W domu czekała już matka.   Moneta została ze mną na pamiątkę. Miedziana kopiejka z 1904 roku – dla późnego wnuka.
    • @Arsis cały czas ta sama klasa:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...