Wyznanie Paproci

[Wiktor Kwieciński]

Kiedy byłam mała, Pani traktowała mnie tak dobrze.
Głaskała na tyle czule i na tyle często,
że zdążyłam Ją pokochać.

Miała pulchne policzki, które przy uśmiechu prawie całkiem zamykały oczy,
i bardzo lubiła układać puzzle.
(nieboszczka Pelargonia zawsze Jej kibicowała).
Równie chętnie śpiewała, klaszcząc do rytmu i tupiąc nóżkami.
Czasami oddechem łaskotała moje listki.

Wtedy nie mogła wiedzieć, że pewnego dnia rzuci puzzle w kąt,
a wesoła muzyka zacznie ohydnie wykrzywiać usta.
I ja też nigdy bym nie uwierzyła, że Pani pozwoli mi poznać,
co znaczy umieranie z pragnienia.

Ale ciągle Ją kocham. Nawet teraz, kiedy bezsilnie próbuję zamachać listkami,
błagając choć o jedną kroplę,
i przypomnieć Pani, której twarz już wcale niepulchna,
że z pudełka puzzli należy zdmuchnąć kurz.

[makarios_]

oczami paproci
świat zobaczyłem
zapomnienie psoci
tę prawdę odkryłem

[PaULA-nowa]

Bardzo mi się podoba wiersz, pomysł i to spojrzenie na życie z drugiej strony tzn. od strony paproci, przez to jest troszkę bajkowo, chociaż temat poważny i smutny. Pozdrawiam:)