Poznać Siebie

[Stopex]

Wciąż na nowo próbuje zrozumieć świat.
Próbuje zrozumieć ludzi.
Lecz im bardziej ich poznaje,
Tym mniej o nich wiem.
Albo wiem to, czego nigdy nie chciałem wiedzieć.

Zgubiłem się, ciągle szukając mojej drogi.
Wypatruje czyjejś ręki, która mogłaby mnie podnieść.
Ale są tu tylko ludzie, którzy odwrócili się ode mnie.
Mają na twarzach maski o uśmiechu pełnym goryczy.
W wielkim zwierciadle, oczach Boga, co nas otacza,
Widzą jedynie własne plecy.

Ja też spojrzałem w swoje lustro,
Mam na twarzy tę samą maskę.
Próbuje ją zdjąć, szarpiąc się w rytm walca rozpaczy.
Słysząc akompaniament przeraźliwego śmiechu,
Wszystkich w około.

Ale moje dobicie odwraca się,
Idąc powolnym krokiem w przeciwną stronę.
A ja targany niedowierzaniem i smutkiem,
Niczym mała gałązka w trakcie burzy rzeczywistości.
Widzę swoje plecy powoli zanurzające się w ciemności.

[aluna]

PL szukając samego siebie odnajduje to co rzeczywiste , a wszyscy w okół przyglądają się na życie , wypełnione problemami osobistymi!
Ale , w końcu , odbicie lustrzane daje mu wskazówki jak dalej podążać!
I znów powraca do punktu wyjścia!

Pozdrawiam autora ciekawego przemyślenia!

Ja

[Stopex]

Bardzo dziękuje ;) Pozdrawiam także!

[Baba_Izba]

Moim zdaniem, nie jest to wiersz. Nie chciałabym Cię urazić,
ale odbieram ten tekst jako bezładne myśli, prozę. Nieporadne słownictwo.
Błędy: "próbuje", czy "próbuję"? "Poznaje"- czy "poznaję"?
Myślę, że mógłbyś się pokusić o zbudowanie formy odpowiedniej
do intencji wiersza. Warto.
Pozdrawiam
- baba

[Sylwester_Lasota]

brakuje mi w tym tekście jakiejś poetyki, to po pierwsze, a po drugie, po przecinkach pojawiają się wielkie litery, co, moim zdaniem, w takiej formie, jest błędem.
pozdrawiam serdecznie i do poczytania :)