Nieobecność

[Piotr Trysła]

dziś zrozumiałem
swoją nieobecność

nie ma mnie w zegarze
ani w sercu
nie ma mnie w snach
w myślach
w kalendarzu
nie ma

pojawiam się nieznacznie
wołany na obiad
w przejściu podziemnym
i na spacerze
przy książce
jestem podczas parzenia herbaty
czasem w trakcie jej picia

znikam łatwo
zostają po mnie buty
wiersz
telefon

nie zostawiam pustego miejsca
ani śladów
warg
zapachu w pościeli
niecierpliwości

nie narzucam się
ani nadto
ani gwałtownie

mam zacienione miejsce
z boku
można mnie ukryć
tak łatwo

spytasz: co się stało?
nic
nic się nie stało

czy tak już bywało?
nigdy tak mocno


trysla.blogspot.com

[Sede Vacante]

Świetnie mi się to czyta. Metafory smakowite, bardzo ciekawe.
"Fabuła" wiersza pod mój gust. Wyalienowanie z rzeczywistości, uczucie zagubienia, odtrącenia. Poszukiwanie drogi - to coś dla mnie.
Wersyfikacja taka, a nie inna sprawia, że mimo iż mamy do czynienia z długim wierszem, cały czas czytam go spokojnie, oddech po oddechu, bez uczucia znużenia. Jeśli autor taką wersyfikacją chciał sprawić, by czytający delektował się wierszem powoli, bez pośpiechu, to się udało.
Krótkie wersy, ale zawierające wielobarwne obrazy, głębokie przesłanie.
Jak dla mnie, bardzo przemyślany wiersz, słowo po słowie budowany na spokojnie, bez chaosu, a przy okazji bardzo intrygujący.