Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

aniołem upadłym
budzę się co noc

w piekle
mego świata

kto podciął mi skrzydła?
kto odebrał moc?

nie będę
już latać...

czemu mnie zostawił
gdy dałam
mu wszystko?

może jest daleko...
może...
jeszcze blisko?

w piekle
mego świata...

Opublikowano

"czemu odszedł On
gdy dałam
mu wszystko?" - nie podoba mi się ten fragm.

ogólnie - to wiersz wymagający drobnych poprawek. Pani autorka powinna go trochę bardziej 'oswoić'
oczywiście to tylko zdanie moje...


/ktotam

Opublikowano

Zgadzam się z P. Ktotamem i proponuję Ci:

czemu mnie zostawił
gdy dałam
mu wszystko?

może jest daleko...
może...
jeszcze blisko?


W sumie to jest dość tradycyjny, rymowany wiersz o wersach naprzemian jedenasto- i sześciozgłoskowych, a cytowane tu przeze mnie zwrotki miałyby w tym układzie po 12 zgłosek (bez "a" w drugiej). (U ciebie miały odpowiednio 11 i 13 i przez to, a także przez to "On" silnie akcentowane, ten fragment wyraźnie wystawał). Rozpisałaś wiersz na krótsze wersy i w tej formie rzeczywiście wygląda ciekawie. (Mogłoby też być np. czemu on odleciał).
Ciekaw jestem co o tym myślisz. Pozdrawiam.
Ja.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nauczyłem się dostrzegać Albo ktoś mi podpowiedział Patrz - jak wszystko się zmienia Bo prawdziwa miłość nie zawiedzie   Powiedz czy o tym myślałaś Że uczucia mogą zdezerterować Dojrzeć się od niechcenia Potrafią zmienić kolor oczu   Wiesz to dość dziwne jest Gdy wszystko w co wierzyłaś Rozsype się w pył , uleci Zostaje samotność i bezradność   Plany i przyjaciele znikną jak letnia mgła Logika nie ma tu zastosowania Alegorie też nie są nikomu potrzebne Poezja staje zwyczajnie mdłą   Czy to nazywamy prozą życia? Szczęścia jak Jerzyki lub Albatrosy Szybujące nad wypatrującymi oczami A marzenia zbyt ciężkie żeby wzlecieć   A prawdziwa miłość ponoć nie zawiedzie Tu euforia stagnacja nienawiść Jak konflikt zbrojny gdzie nie ma wygranych Wszyscy cierpią i chcą zapomnieć
    • @Marek.zak1

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Aż sobie sprawdziłam co AI ma do powiedzenia na ten temat: Godzina Wilka: Czas między drugą a czwartą nad ranem, uważany za moment największej podatności na lęk, ale i największej szczerości wobec samego siebie. Wtedy powstają wiersze najbardziej surowe i pozbawione masek.   Chyba nie ma na to lekarstwa i wiesz co, nie wiem czy bym chciała, Marku. Już wolę być ledwie żywa od wiersza.   Pozdrawiam z uśmiechem :)
    • Wiele pytań gorzkich i trafnych , a na końcu prawda w pytaniu retorycznym, to jest i takie jest właśnie życie. Szczęśliwe są w nim tylko chwilę jak śpiewał Rysiek Riedel  Pozdrawiam serdecznie kredens   
    • @Wochen Inteligentny:⁠^⁠) Przede wszystkim podoba mi  symboliczne nadanie koloru słowom i chwilom

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @hollow man @hollow man Kochanowski" nie leda piórem opatrzony," to mistrz , a jego szlachetne zdrowie nikt  się nie dowie... Napisać coś takiego i można umierać , a i tak non omnis moriar Pozdrawiam kredens 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...