z medytacji w podróży

[Zbyszek_Dwa]

teraz jestem jak dziecko
wierzę i kocham wbrew logice
chroniąc każde światełko
i to najważniejsze

serce
milknie w takiej chwili
więzną niepełne słowa
między kolorami listków

balansują czasem
nasze gołębie
przycichły

wierni spragnionym uczynkom
wciąż jesteśmy razem
jesteśmy razem więc
czy można prosić o więcej

uśmiecham się do drzew
spoglądam raźniej na ulice
za oknem autobusu

[aluna]

"Zazdroszczę" peelowi takiego stanu !
A ja bidula uśmiecham się do garów ...i przedświątecznych porządków...!

Serdecznie Zbyszku!

Hania

[Waldemar Talar]

Witaj Zbyszku - chciałbym przejechać się takim autobusem i równie jak peel i znaleźć takie zamyślenie .
Jak jest się ciągle przy kochanej osobie - to faktycznie nie wypada o nic więcej prosić...
Do mnie wiersz trafił .
pozd.

[Zbyszek_Dwa]

Dziękuję Aluna

bycie razem nawet
na odległość często
musi wystarczyć

Współczuję ci tych przedświątecznych garów i innych czynności
życzę Ci umiaru aby radości nie brakło w ten najważniejszy dzień :)

Pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Waldku :)

Cieszy, że wtuliłeś sie w nastrój peela
który w efekcie jest oki :)

Serdecznie pozdrawiam :)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W podróży na pewno rozmyślamy, u Ciebie to.. medytacje.. tytuł jest "niezłą obroną" puenty, w której brak mi
czegoś mocniejszego, albo.. zostawić tylko.. "uśmiecham się do drzew", reszta w domyśle...
Wyczuwa się w treści pewne wyciszenie peela i radość, że ciągle razem, pomimo.. i to jest fajne,
ale są określenia, które możnaby pominąć, szczególnie serce, a chwile dałabym w l.mng.
tak sobie czytam, za cięcia przepraszam. Pozdrawiam.

teraz jestem jak dziecko
wierzę i kocham wbrew logice
chroniąc każde światełko

milknę w takich chwilach
myśli więzną kolorami liści
balansują

gołębie w nas przycichły

wierni spragnionym uczynkom
wciąż jesteśmy razem
czy można prosić o więcej

uśmiecham się do drzew

[teresa943]

medytacja (rozmyślanie) - dobry tytuł. często dopada nas w podróży. spokojnie analizujemy rzeczywistość. nieraz dopiero po fakcie zaczynamy widzieć jasno, odkrywamy własne uczucia, być może wcześniej skrywane gdzieś w głębi duszy.

wiersz tchnący nadzieją i wewnętrznym pokojem. wyczuwa się "oddalenie" ale ... "wciąż jesteśmy razem" (...) "czyż można prosić o więcej" - budująca pewność, że ten ktoś, choć oddalony, wciąż duchem jest blisko.

malutka uwaga do zakończenia:

uśmiecham się do drzew
spoglądam raźniej na ulice
za oknem autobusu

i tu mi brakuje zaskakującej puenty; bez niej wiersz wydaje się nie dokończony, pozostawia oczekiwanie...

serdecznie pozdrawiam, Zbyszku i cieszę się, że znowu piszesz :)))
Krysia

[Sylwester_Lasota]

fajny wiersz i fajnie w nim pozaszywane rymy :)
pozdrawiam
i do poczytania :)

[Zbyszek_Dwa]

No właśnie Nato, puenta jest w domyśle. Witaj :)
Twoja dość mocno okrojona wersja owszem ciekawa
nawet bardzo, ale peel potrzebował sobie pogadać
namarudzić się ze sobą :))

Dziękuję za zainteresowanie i czas.
Oczywiście Twoje rady są cenne dla mnie.

Pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Witaj Krysiu :))

Tak, masz rację , wiersz byłby mocniejszy z wyrazistą puentą, ale stan peela był właśnie taki… z wyczekiwaniem na „wypowiedź” czasu :)
Obecność duchowa bardzo bliskiej osoby, w pewnych okolicznościach musi być wystarczająca, taki stan budzi nadzieję i radość, spokój :)

Dziękuję za odwiedziny i pochylenie się nad medytacjami peela
Serdecznie pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

O, dzięki Sylwestrze za pochwałę rymów :)
Witaj.
Dziękuję za pozytywny odbiór wiersza

Serdecznie pozdrawiam