Portret oczu zimowych

[Serafin B]

Choinki przystawały cicho
pośród zmęczonych wiecznością jaw
Nocne jelenie lizane milkły
ostrą krawędzią mroźnych sań

Aleją zapachów zimowych
(Ach, płynęły jak niebieski rdest...)
szedł człowiek dziurawy i tonął
w pomarańczowy spełniany sen

Ty znów przystań na chwilę
Pożyczone kłody palców zrzuć
Witraże niebieskich przeminięć
przewieś przez czarny powietrza słup
I spójrz na nas człowieku
oczami szklanymi od łez
a tobie jak nam wypłyną
na smutek zimowych drzew

[Gość]

Jak na Serafina to cieniutko. Rymy są jedynie dobre.

[WiJa]

Wcale nie tali ckliwy, nie taki sentymentalny, jakby się mogło na pierwsze wejrzenie wydawać. Pozdrawiam

[Serafin B]

W sensie, za banalne rymy, czy też przeciwnie, za mało się rymuje?