Ludzie, którzy w nic nie wierzą

[Michał Ziemiak]

Podziwiam ludzi, którzy w nic nie wierzą.
Zaiste muszą być najdzielniejsi pod słońcem,
Tytani – posągi odwagi,
Wzorce na nogach sztywnych od doczesności.

Ludzie, którzy w nic nie wierzą,
są lubiani przez uosobienie swej niewiary,
Nie nadużywają drugiego przykazania,
Nie niszczą dywaników ciągłymi pokłonami,
To dowód siły.

W ich oczach nie znajdę boskich szyfrów-
śmiesznych proporcji przeznaczenia,
Tylko misterium wyboru i wolności
na drodze początek – koniec.

Lecz nawet kości racjonalizmu
nie uchroniły ludzi niewierzących przed koszmarami.
Starzec szepczący non omnis moriar,
Niezdobyte, złote runo nad jego czołem,
Ślady stóp na granicy przypływu.

Budzą się wtedy spoceni pustką,
by nazajutrz spisywać pamiętniki i robić zdjęcia-
by zaznaczyć swój czas atomem
pozowanego hedonizmu.
Higiena biologii codziennej.

Podziwiam ludzi, którzy w nic nie wierzą
za umiejętność nie-zadawania pytań-
sztukę chowania ich pod rusztowaniem twarzy.

[Seller meler]

Ten wiersz, jak mawia moja polonistka ma głębię i jest pełen podtekstów- daltego jest cool:)

[Klaudiusz]

już się pod tym wierszem wpisywałem, teraz się trochę rozciągne:
"Ludzie, którzy w nic nie wierzą,
są lubiani " - to chyba kolega w innym kraju mieszka, albo przynajmniej zadroszę znajomych..
potem jest ciekawy wieloznaczny opis: ładnie pokazane dlaczego ludzie wierzą (strach przed smiercią i końcem...)
...
"by zaznaczyć swój czas atomem" - czy tu może o kościoły chodzi ??
"za umiejętność nie-zadawania pytań" -a to mnie rozwala najbardziej; czyli jak to jest, bo kompletnie nie mogęwymyślić jak kolega doszedłdo tak rewolucyjnych wniosków...
(no chyba że jednak się pomysliłem: i to było szczere że ich podziwiasz...)
pozdr