W ten dzień pochmurny

[Wiktor Kwieciński]

W ten dzień pochmurny niczym Warszawa
Nieśmiało wyznaję - chcę porozmawiać.
Ot, tak beztrosko, jak w piaskownicy -
Pomiędzy słowami słyszeć muzykę

I klaskać gorliwie jak oddany kibic,
Co kocha Twych warg akrobatykę;
Gdy zamykasz je w "m" i otwierasz w "a",
A język w tym wszystkim niczym batuta.

W ten dzień pochmurny rozmowa słońcem;
Wie o tym ten, kto jak ja w oknie
Siedzi i patrzy na szare ulice,
Co raz ocierając zaparowaną szybę.

[Gość]

A ja - siedząc w pochmurnych Mysłakach - sam nie wiem jak utwór ocenić. Co rzuca się w oczy - brak rymów, aż prosi się o rymy, szczególnie po dwóch pierwszych wersach, gdzie masz zalążek ładnego rytmu, a potem to wszystko jest zaprzepaszczone.

"W ten dzień pochmurny niczym Warszawa"
Na pewno musiało się gdzieś pojawić, jestem pewien iż słyszałem już porównanie nudnej, dżdżystej i pochmurnej pogody do szarości warszawskich blokowisk. Na pewno nie "betonowe lasy mokną", ale gdzieś w pobliżu - czy ktoś z czytających utwór i komentarze mógłby potwierdzić/przypomnieć?

"Ot, tak beztrosko, jak w piaskownicy -
Pomiędzy słowami słyszeć muzykę"
Dwa ładne zwroty, ale nie mające wiele ze sobą wspólnego, a ta fajna kreseczka na to wskazuje :)

"I klaskać gorliwie jak oddany kibic,
Co kocha Twych warg akrobatykę;
Gdy zamykasz je w "m" i otwierasz w "a",
A język w tym wszystkim niczym batuta."
I znowuż - całkiem niezła strofa zepsuta przez finalne porównanie - nie dość, że średnio pasująca do sportowego porównania batuta, to jeszcze powtórzenie słowa "niczym" ze zwroty pierwszej. W szkole uczyli i nadal uczą, że porównania robi i rozpoznaje się poprzez słowa niczym, jak, jakoby, na kształt etc. ale można je tworzyć również bardziej subtelnie :)

"W ten dzień pochmurny rozmowa słońcem;
Wie o tym ten, kto jak ja w oknie
Siedzi i patrzy na szare ulice,
Co raz ocierając zaparowaną szybę."
No i pierwsza strofa trochę o rozmowie, druga tak jakby bardziej romantyczno-miłosna, a w trzeciej wracasz do rozmowy, ale tylko na trochę, potem pisząc o pogodzie i samotności podmiotu lirycznego. Coś się kupy nie trzyma, tym bardziej, że smuteczki ubrane w niezbyt oryginalny strój (ocieranie zaparowanych szyb i wyglądanie na szare ulice) wydają się czytelnikowi nieco żałosne.

--
Pozdrawiam
Michał Małysa
http://www.mojwierszownik.pl