Matka

[Monika_Gromala]

I

nigdy nie znała ciepłej strony życia
ale przekonana o mym sercu
uwierzyła w nie

naprawdę nie wiem jak do tego doszło
mówiło do niej wolno starannie
dobierało przykłady Mahler Händel Purcell
tutaj jest kwiat widzisz wybaczenie jest dobre
ja jestem rzeczą słabą czas by był już czas
najwyższy czas

nigdy nie pomyślało że przemieni ją to w
kroplę

II

serce czuje się winne
wie że nie może
napełnić się i chłonąć

wchodzi więc do tej kropli
dysharmonii łez
i prosi jeszcze raz
piano pianissimo possibile

[andrzej_barycz]

Trudno wyobrazić sobie silniejszą, bardziej naturalną i w swej prostocie piękniejszą relację, niż między matką a dzieckiem.
Tam już nie ma czego "zdobić", przemetaforyzowanie może tylko zaszkodzić, wprowadza pewną sztuczność i umowność.
Tak jest w tym przypadku.

[innocenty_prędki]

coś w tym wierszu mnie zatrzymało;
nie skomplikowany i misterny jego mechanizm,
który swą budową przypomina "maszynę do mięsa" - po prostu wciąga, w sobie znanym celu (;
ale jest to coś, co każe się zastanowić nad determinacją autora do tego, aby właśnie tak zmetaforyzować swoje przeżycia i dać tym samym do zrozumienia czytającemu, że sam nie bardzo wie na co się zamierzył i że słowa - mimo swej ulotności - nie są w stanie oddać jego uczuć z którymi się borykał, jeszcze zanim nastapiło to nieuniknione, a tym bardziej teraz, gdy nie ma już ich źródła, a one wciąż się mnożą i nieustannie płyną i brzemię ich wzbiera i ciąży, rozpiera niewidzialne i niematerialnie, więc pęknąć nie pęknie, ulgi nie przyniesie i będzie tak istnieć do skończenia w ciszy kropli zamknięte... i nieadekwatne :p