Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Duszo człowiecza...
Czemu się trwożysz?
Jako ptak w klatce
biedna sie trzepoczesz...
Akurat dziś
Kiedy odkryłaś,
że dom twój tam, gdzie serce twoje...

Duszo człowiecza...
Czego się lekasz?
Jak szary zając
czaisz się za miedzą...
Akurat dziś
Gdy zrozumiałaś,
czym jest szczęście - ono jest w tobie...

Najtrudniej jest gdy się chce najprościej - kochać
Najtrudniej zbudować w sercu twierdzę - pokój
Najtrudniej złozyć szczęście wielkie z odamków ostrych, a kolorowych
Wiele jest trudów, a ten największy to żyć - po prostu...

Opublikowano

Wyżej już wiele dla wiersza zrobił Stanisław Prawecki:
odebrał stylowi patos i dziewiętnastowieczny styl.
Pewnie przeoczył "twoje" po "sercu".
Nie wiem, dlaczego wyszło mu "łostrych":)

Literówka.

Proponuję w tę stronę.

To co zaproponowałaś - mocno na "nie". Rzecz w tym, czy zechcesz doskonalić warsztat;)

Powodzenia,

Para:)

Opublikowano

wydaje mi się, że chcę pisać lepiej. czy jest to tożsame z doskonaleniem warsztatu? w jakimśtam zakresie tak. dotąd zawsze pisałam sama (no, prawie zawsze), bez wskazówek ludzi, którzy się na tym znaja/mają wieksze doświadczenie. teraz się konfrontuje i przemyśliwuje wasze uwagi. za każdą dziękuję. coś na pewno wniosą.
pozdrawiam!

E.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   To niezwykle intymne studium zbliżenia, w którym granica między fizycznością a metafizyką ulega całkowitemu zatarciu.   "Wessało nas w wyrwę po słowach” - wszystko, co ważne, wydarzyło się poza językiem.   Metafora „opiłków” jest niesamowita, sugeruje tarcie przez obecność drugiej osoby. Ciała wiedzą szybciej, pulsują w tym samym rytmie, zanim umysł zdąży to nazwać.   Ustawienie „w jednej osi” - idealne dopasowanie.   "nie ma już jak oddzielić , siebie od niego” - metafora zjednoczenia, w którym zatracenie własnej odrębności jest ceną za absolutną bliskość.   Bardzo gęsty i piękny tekst o zatracaniu się w drugiej osobie. Tak go rozumiem. :)
    • czasami myśli szarzeją robią się nudne i nieprzejrzyste zapominanie niekoniecznie demencja jakaś odmiana czasami rozczarowanie może wyłoni się nowa myśl
    • @Migrena taki skromny, mały wierszyk spisany na kolanie, w jakąś minutę, został przez Ciebie rozpatrzony w różnorakich kierunkach filozoficznych, przez co na chwilę urósł jak jakieś dzieło ale jednak powróćmy na ziemię -to nadal ten sam mały wierszyk.  Dziękuję za Twoją bogatą interpretację, jest na pewno ciekawsza niż utwór, którego dotyczy. A, że się zapętlił- to dobrze, bez tego prawdopodobnie nie było by Twojej wspaniałej wypowiedzi.     @LessLove Też uwielbiam góry i górskie powietrze. Cóż może być lepszego i zdrowszego ...      
    • @hollow man - współczesna scena muzyczna zdominowana jest przez image sportowej elegancji oraz specyficzną, "miauczącą" manierę głosową, co skutkuje charakterystyczną fonacją. Eklektyzm, zabawa konwencjami oraz reinterpretacja estetyki PRL (np. wizerunek z wąsami) mogą rodzić wrażenie braku nowości. Jednak ta maniera i powierzchowne rozumienie przeszłości tworzą nową jakość – tzw. antyjakość. W tkance podskórnej twórczości wyraźne jest upolitycznienie i upoglądowienie (kwestie religii, ateizmu, kultury masowej – oparte na czarno-białym wzorcu). @Berenika97 dziękuję @hollow man dziękuję 
    • @hollow man   A szkoda! Ludzie zachodu mają bardzo fałszywy obraz Rosji. Natomiast często Polacy są postrzegani jako genetyczne  rusofoby. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...