Zgłoś

@Berenika97 - dzięki -

@Poet Ka   Znakomity wiersz. Świetnie ukazałaś moment, w którym granica między sztuką (wyuczoną deklamacją) a prawdziwym, osobistym bólem zostaje brutalnie zatarta. Słowa więzną w gardle, gdy uświadamia się sobie prawdę. Tytułowy "Ulisses" nadaje tej osobistej tragedii uniwersalnego wymiaru.

@andrew   mam to samo co Berenika;)   ukojenie - gdzie go szukać?   fajny wiersz:)   pozdrawiam:)  

I na pani sina ...pani   :D

@Poet Ka   Poe:)   to nie jest takie proste.   bo widmo nie jest już brakiem lecz sposobem przechowywania   bólu w formie która nie umie się rozpasc. każda sukienka to próba ubrania tego co nie  ma ciała,   w pamieć która udaje materie. kiedy czytam świat staje się późniejszy od siebie samego i dlatego zaczyna krwawić bez świadków!!! estetyka nie gasi rany tylko zmienia jej tryb istnienia . wojna nie chce być widmem bo widmo oznacza zgodę na odległosc. a tu nie ma odległości wszystko dzieje się wciąż w tym samym miejscu które nie przestaje być teraz.   tak mi się to rozebrało.   jak Ty Poe myślisz?