Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Chory.

lucjan1949 bieniecki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

lucjan1949 bieniecki

lucjan1949 bieniecki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Chory

W nosie kolczyk, w uchu kolczyk,
Dwa do tego na języku.
Dwoje kropek na powiece,
Ma mu dodać pewnie szyku.

Na łbie grzebień, z włosów wprawdzie,
Przypomina w domu szczotę.
Kolczyk z grzywą połączywszy,
Modeluje wprost, idiotę.

Oczy błędne, narkomana,
Szklą się puste, bez wyrazu.
Postać w poły przełamana,
Śle ludzkości sens przekazu.

Pijanica chwiejnym krokiem,
W boki, naprzód i do tyłu.
Trzeźwy mija wszystkich bokiem.
Swą normalność chowa, zgniłą.

Dwie lesbije, dwóch pedałów,
Liżą gęby na chodniku.
Stadko zboczków i cymbałów,
Robi w Sejmie fiku, miku.

Z łbem rozwianym, sekutnica,
W Sejmie swe dyrdymy głosi.
Demon baba, czarownica,
Zcięcie łeba aż się prosi.

Moda lubi psychopatów,
Daje im czołową rolę.
Idźcie wszyscy precz, do katów.
Zetnij, że im łeby chore.

Józef Bieniecki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      Bałtyk 2026

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Magdalena tak to jest że każdy szuka swoich                            są przecież miejsca nie na końcu świata
    • marekg
      dwudziesta

      Przez marekg · Opublikowano

      @viola arvensis Dziękuję
    • bazyl_prost
      faza gamma

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      małpi humor dla wszystkich? @hollow man
    • lena2_
      jeszcze

      Przez lena2_ · Opublikowano

      po spowiedzi ostatniej łzy wzruszeniem ramion strząsnęłam  smutek   w lustrze dogoniłam własne spojrzenie   zanim wyblaknie
    • vioara stelelor
      stan miłości

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @MigrenaCzytam ten wiersz z ogromnym poruszeniem i dreszczem, bo sposób, w jaki stwarzasz ze słów świat rozpadającej się intymności jest rzucający na kolana.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Pięknie opisana krawędź między jednią a byciem osobno, między bezgraniczną ufnością a walką o granice. Miłość na tej cienkiej linii musi zachować równowagę.   To jest mistrzostwo świata. Z jednej strony - bezgraniczność smutku, który rozlewa się oceanem, z drugiej strony - to rozlanie jest czymś gorącym, wszechogarniającym. Miłość przemienia ból w bezkres - w zasadzie nawet nie wiadomo, czy szczęśliwy, ale na pewno otwierający na głębię. A potem ta rozległość staje się maleńką kroplą. Jedną, drugą, trzecią, setną... Bo w oczach, które płaczą przez miłość, jest cały ocean właśnie.     To jedna  najbardziej dotkliwych i celnych definicji tęsknoty, jaką czytałam. Ten nadmiar czułości, który staje się niszczycielskim ogniem, gdy nie ma ujścia - czuję to...     Ten fragment jest również przejmujący - gasnąca, umierająca gwiazda przesila się, resztkami energii wydaje ostatni, jasny rozbłysk, oddech.     To pęknięcie - jak droga do zrozumienia. Ból - jako wrota do samoświadomości. Autorefleksja, wypływająca z najmocniejszych zranień.   Tak naprawdę pokora i rozpoznanie to jedno, i to samo.  Jedno bez drugiego nie istnieje. Awers i rewers.     O, tak.     To jest chyba reminiscencja. Nawiązanie do przyciągania - zmysłowego i duchowego - które jest zapisane w kosmicznym kodzie, którego wtedy jeszcze peel nie znał, nie miał pojęcia, co uruchomi jego realizację i w jaki sposób zadziała.     Cień, wspomnienia, zapach po kimś, czułość, której już nie ma - mają swoją wagę. Nierzadko nie do uniesienia. Ale nawet ten ciężar jest nadal silnym, budzącym mnóstwo emocji przywiązaniem.     Tak, pustka, wrażenie, że wszystko się rozsypuje - często popycha w stronę myśli - gdybym mógł zacząć od nowa... Gdyby coś mogło pójść inaczej? A jeżeli... ? Czegoś bym nie zrobił, albo właśnie coś jeszcze zrobił, więcej lub mniej... Tylko stań się... I cicha prośba - bo może jest jeszcze nadzieja? Czy da się powtórzyć ten cykl?   Peelu, byłoby dokładnie tak samo.   - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Bardzo prawdziwy, sięgający do samego jądra wiersz, otwierający blizny bez znieczulenia. Dziękuję za niego :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...