Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

myśleć o tym

co było
jest
będzie

człowiek to dwuślad wciąż
uzupełniający niedobór
paliwa

by z zawrotną prędkością
niedozwolonych myśli
przemierzyć
wyznaczony
odcinek

gdzieś
przed ostrym zakrętem
zmieniając własnoręcznie biegi
zwolnić obroty

i stać

się bliżej
nieokreśloną
materią

sproszkowanym

bytem


Opublikowano

Ciekawy tekst. Zdaje się w drugim wersie dodałbym i...bez łacznika czytając wydaje się, że pauza tam jest. Poz.

Opublikowano

Zbyt wiele słów, pociętych wersów ...o niczym. Najmniej sprawnie wyszła strofa:

"i stać

się bliżej
nieokreśloną
materią

sproszkowanym

bytem"

Początek też - pustosłowny. Temat mógłby być ubrany w dużo ciekawszą formę. Staranną!
Pozdrawiam. E.


Opublikowano

Pani Elu

chodzi o to
że każdy z nas inaczej
przekazuje swoje myśli
i również różnie możemy
odbierać wiersze innych

jest ok

dzięki za zainteresowanie -
miło mi

pozdrawiam:)

a swoją drogą strofa
którą pani z wiersza wyłuszczyła -
o ironio -mi podoba się
najbardziej:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam

gdzie Pan był
jak Pana nie było:)

jeden człowiek
ma dwie stopy -
jest tu
będzie tam
nie może być inaczej -
to dwuślad:)

własnoręcznie - wewnętrzne
pogodzenie z czymś
co trudne nadal
niepojęte...

jak zwykle
łapanie za slłówka:)


Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam

gdzie Pan był
jak Pana nie było:)

jeden człowiek
ma dwie stopy -
nie może być inaczej -
to dwuślad:)

własnoręcznie - wewnętrzne
pogodzenie z czymś
co trudne nadal
niepojęte...



Próbowałem cieszyć się życiem:) Tak rzadko mam na to czas.
Miło ,że komuś "go" brakowało.hahaha Dość prywaty.

Już mówię co miałem na myśli:
dwie nogi dwie ręce - zasadniczo jesteśmy symetryczni - ślad jeden ;
"własnoręcznie" -zbyteczne ,bo to wynika z treści.Więcej grzechów nie pamiętam .... a tak
buziaczki:)))))))))))))))))) i wszystko inne co zabronione
pozdr gorące
Opublikowano

Alinko lubię Ciebie czytac , wnosisz zawsze świeży powiew, nie powielasz metafor,,,a wiersz tytuł treśc i punta wymowna przejrzysta zamiknęta klamrą!
Serdecznie!
Hania
+

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak, myślę, że we wstydzie jest wiele lęku. Myślę, że jest to emocja, którą przede wszystkim odczuwamy jako karę którą sami sobie wymierzamy. Niewiele ma wspólnego z prawdziwą skruchą czy chęcią wyciągnięcia wniosku z błędów.  
    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
    • @Nata_KrukBardzo mi miło :)   @Berenika97 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, właśnie :)
    • @Tectosmith Zainteresowały mnie przede wszystkim interakcje i wzajemne oddziaływania na siebie w tej relacji. Bo jest w niej więcej rutyny i rytuału, niż prawdziwego przywiązania. Jakby była podtrzymywana tylko po to, aby był jakiś punkt odniesienia, a nie po to, aby się w jakimś kierunku rozwijała. Tych dwoje nie jest w stanie nic już sobie dać. A dawanie w miłości jest bardzo ważne.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Skąd ja to znam? ;) Ale do tego trzeba się ustabilizować wewnętrznie i emocjonalnie, bo inaczej można się szarpać w nieskończoność. Bardzo łatwo jest swoją wartość uzależniać od innych ludzi - a powinno być dokładnie odwrotnie. Ty znasz swoją wartość i z niej czerpiesz to, co chcesz dawać. Świadomie i rozważnie. Inaczej zawsze będzie Cię gnębił niedosyt i lęk przed odrzuceniem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...