Joanno

[Bronisław Jaśmin]

***

Joanno - gwiazdy wreszcie zawisną na uchu,
te prześladowcze kontury i cienie z przeszłości.

Niebo krąży od zmarłej do żywej legendy - nigdy nie odwrotnie,
przyszłość już wybudowała potężne obłoki:
jednak nie pamiętam czy wyją z obrazów Dalego.

Pamięć, którą nie zdarzy się wietrzyć przed snem,
występuje w komarach i muchach przed oknem.
Z zarostu czas buduje bazy wypadowe.

Przez łóżko przedzierają się misie polarne,
rozdrapują powierzchnię pazurem, wędrują,
a wtedy z tych szczelinek formują się ciała.
Rzeki biją ze szklanek, owoce pękają,
wycieramy horyzont wstępując na wargi.

Płonąca żyrafa zazdrości ci bioder i szyi,
więc za pozwoleniem zgniłego Dalego
co noc schodzi z obrazu i więzi cię w łóżku,
zakrywa świat, a szyja jest głoską w dygocie.

Nie zdołałem jej powstrzymać, nie pilnuję kroków,
drzwi nie pilnują wejścia i wyjścia,
wyjście i wejście nie pilnują drzwi.

Joanno - moje ręce przemień w pajęczynę,
a kiedy się spotkamy u Metafizyki, białe słońce zawyje;
zieloni, pamiętliwi świadkowie i lament
zezwalają powietrzu, by rozrósł się w nich.

Drzewa długo szykują się do owej roli,
i ćwiczą jak aktorzy na bezczynnej scenie,
lecz my za to żyjemy w swym surrealizmie.


***



*(erotyk)

[Anna_Para]

Oj, nie musisz podpisywać, że "erotyk".
To się czyta:)

Pięknie jest. Nawiązania do obrazów Dalego, "Metafizyka" (pewnie z Leśmiana...)
Dobry tekst.
Gratuluję, pluskam z przyjemnością.

Para:)

[Kamil M.]

Ciekawe i bardzo przyjemne w czytaniu. Plus :)