Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie jest to , niestety , dobry wiersz.
Takie tematy nie przelewa się na papier na gorąco, a jeśli już, nie publikuje się od tak z marszu.
Po śmierci mi bliskich osób, napisałam wiele, ale wracałam do nich i przemyślenia sprawiały, że poprawiałam...poprawiałam. Pierwszy, odważyłam się opublikować po 10 latach i wcale nie uważam, że był dobry.
Rozumiem Twój ból, ale sama zapewne dojdziesz po jakimś czasie do wniosku, że to co podałaś czytelnikowi jest mizerne.
Pozdrawiam i głowa do góry :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuje za czytanie i komentarz.
Pisałam juz wyżej jak mi trudno właśnie z pisaniem ,chciałam coś zmienić ,coś dopracować,ale proszę mi wierzyć bardzo trudno.
Pozdrawiam!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




to lekcje jakieś sobie wziąć (warsztaty) - doedukować się....................a nie z pierwszym lepszym zabazgrańcem lecieć i publikować

a najlepiej - zrezygnować z pisania, będzie z korzyścią dla czytelnika i twoich nerwów

Albo odreagowujesz kompleksy i problemy z życia realnego; wtedy ci współczuję, albo jesteś po prostu zwykłym, podłym hyclem; wtedy...
nie wiem jak ubrać żałość nad tobą w słowa. Mithotynie...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Prawdę mówiąc kobietę raz w miesiącu powinno się profilaktycznie obić, choć nie wdrożyłem przekonań w życie nigdy.
Tamten żart odnosi się jednak do pewnego pana, a może i mężczyzny. Troszkę tutaj jest nabrzmiała i napuszona atmosfera, po prostu smutno tutaj i smętnie.
Troszkę luziku i humoru by się przydało większości.
Pozdrawiam i idę gary zmywać, zanim dziewczyna wróci.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




najgorsze jest w takich sytuacjach wcinanie się takich - jak ty - trolli w temat..............jak gacie w dupę - weź się chłopie przejdź, albo kup sobie (nie wiem) wibrator, może to roztrząśnie tą sieczkę, którą nosisz zamiast mózgu...


Troll to co innego. Ja akurat przez anonimowość internetu nie czuję bezkarności, ani przyzwolenia do gnojenia kogokolwiek.
Z twoich wypowiedzi często przebija zwykła pogarda.
Nie lubię takich ludzi, ani w realu, ani w wirtualu.
Zachorowałeś na mędrca, a to nieuleczalne.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • a potem zgasło światło w ciszy świecy siedzieliśmy w jedynym jasnym oknie   w końcu nastała ciemność westchnęła i zasnęła   żółty pies ujada z powagą po drugiej stronie księżyca jest kilka ciekawskich osób   wiosna drukuje się w 3D replay zielony pies szczeka ale z honorem  
    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Narracje bohaterek były dla mnie w sposób zrozumiały trudniejsze do napisania. Ale będą sie pojawiać w dalszej części poematu.     Słuchaj mych szeptów. To echo zmarłych woła. Nie budź mnie teraz.   Pozdrawiam
    • Kaktus jak każda roślina też może umrzeć od zaniedbania Zapomniany odłożony odrzucony   Listek po listku odpada ziemia wysycha powoli traci swą barwę i urok   Myślisz, że da sobie radę w końcu taki jest silny może wszystko wytrzymać   Aż w końcu umiera całkiem przez ciągłe odkładanie najprostszych potrzeb nawet
    • "Zacisze ciszy"   Uwielbiam ciszę i każdą z nich słyszę. „Ciszy się nie słyszy” – ktoś powie – „oprzytomnij!” A śpiew ptaków, który ciszę kołysze? Jak się niesie w cichej, pełnej symfonii.   Z wszystkich cisz najczulsza jest wieczorna, gdy zmierzch nadchodzi i dzień do snu się układa. Cichość dnia staje się wtedy pokorna i wolniutko w ciszę nocną zapada.   Ciszę gwiazd błyskotliwych słyszę, jak w czerni snuje się, cicho szumiąc. Tę tak daleką słyszę – czarną ciszę, w otchłani kosmosu jej nasłuchując.   Najbrzydszą ciszę wojen i głodu słyszę, i myśli tych, którzy głusi są z wyboru. Strach dzieci i myśli zbrodniarzy w pysze – wszystkich słyszę, tych ludzi bez honoru.   Własnej zadumy ciszę również słyszę, wpatrzony w sufit krajobrazu wyobraźni. Napływ przeszłości mózgiem mi kołysze, ciszą wspomnień podstarzałej już jaźni.   Lecz najgłębszą ciszę słyszę wtedy, gdy w sobie samym odnajduję tę ciszę. W niej milknie – ból, troska i ludzkie biedy, i pozostaje tylko – dobroci zacisze.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zgadza się, ale klimat podobny:). 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...