Królowa i wasal

[Bronisław Jaśmin]

Przetrząsamy księżyce za sobą, milkniemy w tej ostatniej sonacie
wystukanej w palcach. Niebo jest niewyburzoną i bezbarwną Troją,
gdy łóżko przypomina drewnianego konia z grzywą z kołdry i bladej skóry, prześcieradła.
Sny gdzieś w nim przesiadują - zmyśleni herosi.

Przyjdź, wywlecz się ze wszystkich rozpiętości latarń, które karmią gwiazdami,
elektrycznym światłem. Rozchylaj się po cichu na wrażliwych lustrach,
tych wysokościach wody, wodospadzie z kranu. Włosy rosną jak myślenie o
dusznych zagajnikach, ty rozmyślasz liśćmi. Na szkle zakwitniesz różą - róża jest południem.

To boli, gdy filtruję dni w przyzwyczajeniach. Już złapaliśmy za trawy, postrzępione światło:
mięśnie należą do zwierząt, pot też jest zwierzęcy, z tym że glina na chwilę przechodzi do deszczu,
gdy w kroplach znajdujemy krótkie sanktuaria, te przelotne pagody, buddyjskie świątynie.
Zbudowaliśmy zamki - trwałe ziarnka piasku, oddech jest naszą fosą. Przystępuje męskość
do kobiety dźwigając ciało i krajobraz. Najpierw istnieje cisza, później korytarze.

[Anna_Para]

Piękny tekst, mam jednak uwagę:

Przyjdź, wywlec się ze wszystkich rozpiętości latarń, które karmią gwiazdami,

zmieniłabym na "wywlecz się" albo: "Przyjdź, by się wywlec"...

Poza tym - bardzo mi się.

Cieplutko,

Para:)