Druga strona medalu

[Roklin]

Powiedz, mi proszę, sumienny robotniku
Kogo przedstawia ta rzeźba na pomniku?
Pomyśl: to wielki wódz został uwieczniony
Który zawojował cztery świata strony
Dumne jego czoło i dumna prawica
Surowa prawość spogląda z jego lica
Cóż to za wódz był! czegóż nie dokonał
Nim bohatersko w obronie kraju nie skonał
Wzniósł łuk triumfalny, zbudował wielkie mury
Pięć mostów i cztery tunele przez góry
Uchwalił nowe prawa - przypomnij sobie
Gdy umarł ludzie musieli tkwić w żałobie
Sławiono w pieśniach myśl innowacyjną
Dobroć serca, dumę, szczodrość lokacyjną
No właśnie, chwalono, lecz czy nie za bardzo
Powiedzieć muszę, wcale wodzem nie gardząc:
Ujrzałem nagle drugą stronę medalu
I zapytać chciałbym, bez nuty żalu:
Mów szczerze, człowiecze, kto mury budował?
Wódz niezmordowany w upale harował?!

Czy ktoś go wyręczył, jakiś budowniczy
Dlaczegóż to imię jego już się nie liczy
Czy ten człowiek miał głów sto, a ramion tysiąc
Nie sądzę, choć pochlebcy mogliby przysiąc
Ale - nie w pojedynkę wygrywał bitwy
Choć spełniały się słowa jego modlitwy
To Ci wszyscy, którzy w tym pomagali
W cieniu zwycięzcy nagle się pochowali
Kto miecz wykuwał, kto bochen piekł chleba
Kto sądy sprawował? Teraz przyznać trzeba
Niejeden pracował na triumfu godzinę
A kiedy nadeszła, musiał zejść w dolinę
Walczyli dzielnie, pracowali wytrwale
Patrzyli nań z podziwem, czasami z żalem
Ustąpić musieli temu, który stał na szczycie
I na głowach tłumów postawił swe życie
Kto pisze historię może zdecydować
Co wynieść na świecznik, a co pod dno schować
Więc idąc ulicą pomyśl pokutniku
Jaki "bohater" stanął na pomniku

14.02.2011 \ 03.2012

Przypomniała mi o nim Oxyvia swoim wierszem pt. "Żołnierz wrogiej armii".

[sława_zaczek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zachodze w głowe i... nie wiem!!!!!

[Sylwester_Lasota]

taak, historia jest bardzo zależna od tego, kto ją pisze :)
pomysł niezły, jednak odbiór nieco psuje prosta forma aa bb itd. i mnóstwo gramatycznych rymów.
kłaniam się i pozdrawiam
do poczytania :)

[Roklin]

Naturalnie, Sławo, nie chodzi o konkretną postać... Miałem na myśli ludzi, którzy znaleźli się na szczycie dzięki nie swoim zasługom... i nie tylko... Miło, że wpadłaś :)
Pozdrawiam

[Roklin]

Zgadzam się z Tobą, Sylwestrze. Muszę tylko dodać, że utwór nie jest nowy, ja go tylko odświeżyłem i nie chciałem już zmieniać formy. Kiedyś pisałem wyłącznie utwory w tej właśnie formie, później postanowiłem zrobić krok do przodu.

Żeby było śmiesznie, tamtych dwóch wersów nie było w pierwotnej wersji. A inspirację zaczerpnąłem z historii Rosji.

Pozdrawiam, do poczytania :)

[Ewa_Kos]

To o czym (o kim) piszesz to już historia,ale
wiadomo i Tobie i mnie, że nie wszyscy wiedzą
kto się zasłużył, a k`to nie:) Wiersz dobrze
współgra z wierszem Oxyvii.Przeczytałam z uwagą
i mogę plusik za pomysł:))
Serdecznie pozdrawiam:)



E.K.

[Roklin]

E, ja myślę, że ten problem zawsze będzie aktualny, bo i dzisiaj takich ludzi nie brakuje ;p Zawsze lubiłem "Dwójkę"...
Dziękuję za plusa i również pozdrawiam :)

[Baba_Izba]

Czytałam Twój wiersz kilka razy i mam mieszane odczucia; z jednej strony jest to życzliwa zazdrość, z drugiej uczucie przytłoczenia słowami. Zazdrość, ponieważ ja nie potrafię pisać długich, monumentalnych dzieł. Przytłoczona się czuję wyniosłymi, posągowymi słowami wiersza, które akurat w tym przypadku są adekwatne do tytułu i treści.
Nie przepadam za rymami gramatycznymi, coś mnie w nich "bodzie",
ale to moje subiektywne odczucie.
Podoba mi się zamysł i sens utworu. W każdym działaniu najważniejszy jest upór, zamiłowanie do tego co się robi i chęć doskonalenia umiejętności. Myślę, że to wszystko jest Twoim udziałem, życzę powodzenia, pozdrawiam serdecznie
- baba

[Roklin]

To rzeczywiście dość ciężki utwór, aczkolwiek lekko napisany :). Ty nie potrafisz pisać dzieł monumentalnych, ja dla odmiany nie potrafię zbytnio tworzyć lekkich miniaturek. Każdy ma swoją część.

Rymy gramatyczne? Kiedyś pisałem niemal wyłącznie takie utwory (spójrz na datę!), później trochę mi przeszło. Cały czas się ćwiczę, pomysłów mi nie brakuje...

Pozdrawiam ciepło
Roklin :)

[Oxyvia]

Zgadzam się z wymową wiersza w zupełności. Nigdy żadna wielkość nie wyrasta z niczego, to cały naród na nią pracuje. A laury zbiera tylko jedna osoba.
Ale to może nie zawsze jest niesprawiedliwe? Jednak zwykle jest to człowiek, który jako jedyny umie wykorzystać talenty i pracę innych w tym najlepszym, najdoskonalszym celu i w ten sposób popchnąć cywilizację do przodu.
A jeśli chodzi o "wielkich wodzów", to ja ich nieszczególnie lubię. Zresztą ich "wielkość" jest w ogóle coraz mniej ceniona, a coraz bardziej jednak potępiana, przynajmnie w Europie, gdzie już mija moda na imperializm. I całe szczęście. :-)

[Roklin]

Oxyvio, dziękuję za komentarz :)
Tu znowu pojawia się pytanie: kogo możemy nazwać bohaterem? Moim zdaniem powinniśmy pracować na siebie (jednostkę bądź grupę), nie przyjmując cudzych zasług.
W dzisiejszym świecie ludziom brakuje autorytetów, kogoś, na kim można by się wesprzeć, kogoś, kto góruje doświadczeniem i wiedzą. Wystarczy popatrzeć na zawartość programów w telewizji (ciekawe pytanie: czy ten, kto wymyślił telewizor, przewidział, do czego zostanie on wykorzystany? ;p).
Nie podoba mi się polityka imperializmu - najpierw posprzątaj własny dom, zanim zabierzesz się za cudzy. Cóż, w gruncie rzeczy wiele zależy od nas samych...

Pozdrawiam :)