interpunkcja

[Gość]

Dotknij, poczuj, zliż, przeklnij.
Zazdrość, zostaw, zadość, przemilcz.

Módl się.
O mnie, o lepszy dzień, o zasnute nocą okna. Nie przełykaj drobnych słów. Weź w usta te grubsze, opasłe po podtuczaniu słodkościami, które wylewają Ci się z ust i spływają karmelowym niebem po brodzie. Zastygają w bezruchu niczym zimowa akwarela śniegu, na schłodzonej szybie. Mocno się odciska, papilarną linią szklenia. A potem patrzysz mi w oczy, czekając na ruch. Spiszę Cię językiem znaków przystankowych niczym poeta piszący o zachodzie milczenia.
Delikatnie stawiam na Tobie kropki – pieczątki i stemple mojego pożądania. Później je wykręcam w koński ogon, dając Ci chwilę oddechu. Czas na kolejne zdanie. Podbrzusze już się unosi w tej nieludzkiej serenadzie znaków. Obwieszcza swoje istnienie falą wykrzykników, które wcieram delikatnie w cienki papier Twojej skóry. I nim się obejrzysz, nie zostaje nic prócz wielokropków, którymi znaczysz moje palce i język – narzędzia słodkiej kaligrafii.