@vioara stelelor
Piękna poezja! "Niedostrzegalne ciepło" to piękna metafora miłości, która nie krzyczy, tylko po prostu jest. Przejście od kwiatów w dłoni do zapachu w kąciku oka - od młodzieńczej namiętności do głębszej czułości - jest cudnie wzruszające. A finał o błędach jako rękojmi wierności? Mądrość, której brakuje romantycznym deklaracjom.
Mądre i czułe.
@KOBIETA
Widzisz wiosnę w środku zimy - to wiara. "Odległe promienie wilgotnych dłoni" - dotyk, który jeszcze nie dotyka. Pragnienie zawsze przylatuje pierwsze.