Uratowana na moście

[Bronisław Jaśmin]

mijamy ciszę na drzewach, używając pniaków jak znaków drogowych.
dla czasu wszystko jest bliskie, dlatego pocieszają
przysłonięte posągi wykuwanych gwiazd.

niebo podajemy z rąk do rąk. czekałem na drogi, które były
w drodze, szły i zachodziły niekiedy daleko.
rozdajemy sobie oddechy i ciszę do zapoznawania.

wczoraj życie spotkało się tutaj ze śmiercią. most piastowski.
opole. zburzyliśmy miasto od małej litery. drugi akt stworzenia - tak się poznaliśmy.
rozmiar więzi wybiega za łóżko i komos. nastraja sen,
godziny rozstrajają ciało, potem stroją, wniesione w godność instrumentu.

miłość trzymam jak ręce w bezpiecznych kieszeniach.
niebo przynosimy w zaparzonej kawie, pończochach i żyletce,
i zabierzemy całe, gdy cisza poprzestawia dźwięki;
codziennie za próg wnoszę siebie - puste gniazdo, uwijane na zmierzch.

czas przełoży przestrzenie, że je nie znajdziemy i odejmie tło,
na podwórku drewniane fragmnety - drzewa liczą odprawianych posłańców -
połamane wichry, które gdzieś tam trzymają ukrywane grypsy,

na nich napisane: tu pracowita miłość zmienia się w narzędzie
służące do życia, gdy w zastawki się wjeżdża tak jak do warsztatu.
bo ona jest gwarancją i aniołem stróżem, zamykające łóżko jak powieka oko.

[Anna_Para]

Bronisławie:

tu należałoby poprawić:

że je nie znajdziemy i odejmie tło

na "że ich nie znajdziemy"


Poza tym - bardzo mi się podoba Twój styl poezjowania. Brawo.
Wróżę powodzenie i karierę tym wierszom.

Cieplutko,

Para:)