babina dupa wypierdziała odwieczną prawdę

[Georg Heim]

stół błyszczał od tłustych kropel
przykryty ceratą w kwiatki
w półmroku kuchni
zapach herbaty parował nad szklankami

miała na sobie fartuch naciągnięty na wydatny brzuch
włosy upięte w kok i złoty ząb
który zamieniła na ceramikę dopiero po latach

oglądam się za siebie
ulice naprężone szybkim krokiem
szarą wstęgą odwróceniem wzroku
wymijaniem się naprzemiennie w bezsłuchu w bezpatrzeniu
niosą zapach tłumu

dotyk na zimnej klamce
pokoje pełne telewizyjnych szołów
poblask z ekranu komputera zachłanny
szarpanina półsłówek półgębków półważnych spojrzeń
wymyki uniki skrycie ukrycie
zamiatanie pod dywan odważne wyznania
kilka seksualnych aktów parę uniesień ponad przeciętność
w zamilczonych nocach kilka bezsenności
w nieprzespanych nocach kilka nerwowych przemyśleń

przed lustrem parę kolorów na twarz
kilka szmat wzdłuż linii brzucha i bioder
wczorajsze mgliste zaspanie gęste i ciężkie
filozoficzne dyskusje zapętlenia niuanse sprzeczności
wyrafinowanie odkrywczość

w sferze wyższej egzystencji kilka ruchów nogami
wysokiej klasy ściśnięcie pośladków
napięcie mięśni wydęcie ust dla wygładzenia zmarszczek
złote pobłyski wysokie obcasy

na dnie kiełbasa piwo i chipsy
jeszcze głębiej młyn z dni poprzewijanych
w pozmienianej kolejności
czerwone oko pełne piachu
i jedna dupa