Błogosławiony

[Joanna Mielcarska]

Proszę, zmień mój każdy dzień w wysoką górę
By był piękny- jak porosłe trawą hale
By jak skalny szczyt był trudny do zdobycia

Bym przez ostre turnie- depcząc stopą chmury
Serce swoje poił górskich modlitw żarem
Bym w jeziorach cichych znalazł Twe odbicie

Proszę- tak jak coraz bliżej słońca wiedzie szlak
Tak niech każdy dzień do Ciebie mnie prowadzi
Krzyż i dziecka śmiech mi będą drogowskazem

Sługa Twój pokorny tu zostawił znak
Największy wśród Polaków chodził gór się radzić
W wietrze słyszał imię Twe za każdym razem

Panie! Pozwól zbliżyć się do nieba choć o krok
W polskich górach- gdzie ścieżki świętego wydeptane
Gdzie jeszcze każdy świerk pamięta jego twarz

Panie! Chociaż słońce za horyzont zajdzie, w duszy mrok
Pozwól znaleźć w sercach drogi znane
Przecież Ty w Swych dłoniach nasze życie masz

[Joanna Mielcarska]

Jakiś odzew?:) Będę wdzięczna za opinie.

[Sebek..._]

Ładny, czuć w nim rosnącą powoli dorzałość, życia

chociaż ten krzyż za bardzo mi tu trąci banałem
właściwie cały trzeci ustęp mi trąci banałem :(
wzmianka o polakach też mi się nie podoba
ale to pewnie osobiste kwestie
wszelkie symbole mnie rażą jako środek dla mas

wszystkie pięknie tylko czegoś tu brak, albo czegoś za dużo
jakby zbyt surowy
Pozdrawiam, Sebek

[Joanna Mielcarska]

Wzmianka o polakach jest stąd, że to w końcu wiersz o Janie Pawle II...;)

[Sebek..._]

aa to zmienia postać rzeczy :)
że też się nie domyśliłem :/