obcam

[Hana Bai]

Obcam ...

Kwiat obcości
Zakwitł w mojej głowie
Jego płatki wrosły w szare komórki istnienia
A łodyga rozrosła się w doświadczeniu dnia
Rośnie łamiąc stereotypy myśli
I niesie dar NOWEGO
Jakby nieznanego
A jednak owocem przodków
Stawania się
Członkiem ziemi na miarę nieba
Zimny jego oddech zmienia
Jednoznaczność w sprzeczność chwil
Która zabiera iluzję końca
A rodzi pragnienie ognia
By wyrosnąć
I zakorzenić się
W harmonię
Z obdarowaniem obcego światła
Własnych pragnień
I nieść jego płomień w relikwiach szczęścia
Obcej prawdy własnej nieskończoności
…

[maria_bard]

Obca-ś? To taki mały obcasik? :)))

Ale o czym, tak konkretnie, jest ten tekst, to nie wiem :( Pokrojony na talarki, ozdobiony wzniosłymi metaforami bez znaczeń. Smutny to on jest. Kojarzy się z chorobą, ale już za chwilę "jego płomień w relikwiach szczęścia". No, to nie wiem. Przepraszam. Pozdrawiam zarazem.

[PAT. SWA.]

nie wiem o czym jest ale fajny

[Sebek..._]

Rzeczywiście troszkę pokrojony... ale przedewszystkim mało przystępny, gdzieś tam głęboko siedzi w nim ukryta gra znaczeń, ale wszystko zbyt oddalone, wyrwane z kontekstu, urywane myśli, nie obrobione, przez co nie mogą oddać komuś innemu piękna
Takie mam odczucia, czy słuszne czy też zbyt pobieżne...

[Hana Bai]

hej hej
Dzięks za słowo :) ja wiem i to najgorsze że nie umiem dzielić się ale może zdołam warsztat poprawić :)

[Sebek..._]

nie jest to nic deprymującego, przeciwnie, aby przelać na papier piękno to nie lada sztuka, na lata praktyk,
ale opłaca się, bo pomaga też zrozumieć lepiej siebie,
a to ważniejsze nawet od poezji
także nie poddawaj się ;)