Srebrne noce

[Bronisław Jaśmin]

srebrne noce. ściany załamywały godziny
od miejsca, skąd zaczynał się dotyk na jutro.
wypuszczały korzonki z porzuconych zegarków.

chociaż żyrandol mógł być nawet dodatkową głową,
do składania w elektryczne olśnienie neuronów i myśli.
można wszystko powierzyć, bez drogi powrotnej.

wczoraj umiało zachowywać elementarność ciała,
gdy granice rodziły ślepotę i uszy do sufitu.
kuchenny palnik z gazem uwalniał resztki dnia.

księżyc nabierany oknami rozlewał się po oczach i tajemnie bokiem.
jak niebo wyłamane burzą, pojęcia u kresu gubią własny pion
i tracą intymność ukrywania prawdy pod nim - w przypadkowym punkcie.

[Ran_Gis]

-srebrny wiersz..

poz Ran

[Bronisław Jaśmin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak... do złotej wprawy jeszcze mi daleko. Dzięki i pozdro