w marszu pod górkę

[Borys Silver]

kiedy traciłem wiarę
na samym krańcu upragnionego
odnalazłem szukane po omacku

nie mam pojęcia skąd się wzięła
podeszła i przytuliła jak mgła
tak zwiewnie rozkoszna w sukience z kwiatów
zmysłowa piękna bezwstydna

jej kobiecość wypaliła pokłady nienawiści
sprawiła że przejrzałem otworzywszy oczy
a blask jaki do mnie dotarł starł w pył resztki samotności

usłyszałem dźwięk z ust słodkich jak nektar
który dotąd władał tylko snami kiedy zmysły błagały o litość

teraz znów pragnę
odzyskawszy chęć do pokory

proszę
chwyć mnie za rękę obejmując tęsknotę swoim ciepłem
i pójdźmy przed siebie

znów

by nieskończenie długi spacer w dolinie słońca
oddał co zagubione