Rymowanka dla płaczących nocą

[Agnieszka_Horodyska]

Tak wielu nas się zdarza na świecie...
Przyjść do Was nocą, kiedy giniecie...
Samotni, skryci, we łzach, zgnębieni,
Na myśl o ranku przejęci drżeniem,

Tęskni za światem bez słów i ludzi,
Chętni, by zasnąć i się nie budzić,
Ciągle szukacie pomocy w łkaniu,
Ciągle wzdychacie: "Ach, żeby anioł..."

Przyjść do Was wtedy, kiedy wołacie,
Gnieceni bólem, wstrząsani płaczem,
Opadający na dno kamieniem...
Przyjść do Was wtedy, jak pocieszenie...

Przynieść Wam światy, zdmuchnąć tęsknoty,
Zasadzić kwiaty, białe i złote,
Zasiać ogrody, wylać jeziora,
Zmienić w motyle jutro i wczoraj,

A wszystko w dziwnej, sennej poświacie,
Pachnącej mgiełce, mięciutkiej szacie
Pośród księżyca, nieba i gwiazd.
Przyjść i przytulić. I zwolnić czas.

Szeptem przywołać kraje bez-żalu...
I wtedy mówcie, co wam się stało.
I wyliczajcie krzywdy, wyroki,
I samotności, i błędne kroki,

Razem wejdziemy na złote schody.
Patrzcie - nic nie ma. Zmarły ogrody.
Zniknęły gwiazdy, została cisza.
Ja też płakałam. I ktoś usłyszał.

[Anna_Para]

Agnieszko,

całość - do przewarsztatowania, bo tu - o sylabę za wiele, tam - o zgłoskę za mało, ale to pikuś. Podoba mi się, to też o mnie.

Cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Agnieszko, wiem, że nie będziesz mi mieć za złe, zatem "podciągnę" długości wersów i rytmy.

Mogę?

Tak wielu nas się zdarza na świecie...
Przyjść do was nocą, kiedy giniecie...
Samotni, skryci, we łzach, zgnębieni,
Na myśl o ranku przejęci drżeniem,

Tęskni za światem bez słów i ludzi,
Chętni, by zasnąć i się nie budzić,
Ciągle szukacie pomocy w łkaniu,
Ciągle wzdychacie: "Ach, żeby anioł..."

Przyjść do Was wtedy, kiedy wołacie,
Gnieceni bólem, wstrząsani płaczem,
Opadający na dno kamieniem...
Przyjść do Was wtedy, jak pocieszenie...

Przynieść Wam światy, zdmuchnąć tęsknoty,
Zasadzić kwiaty, białe i złote,
Zasiać ogrody, wylać jeziora,
Zmienić w motyle jutro i wczoraj,

A wszystko w dziwnej, sennej poświacie,
Pachnącej mgiełce, mięciutkiej szacie
Pośród księżyca, nieba i gwiazd. 9
Przyjść i przytulić. I zwolnić czas. 9

Szeptem przywołać kraje bez-żalu...
I wtedy mówcie, co wam się stało.
I wyliczajcie krzywdy, wyroki,
I samotności, i błędne kroki,

Razem wejdziemy na złote schody.
Patrzcie - nic nie ma. Zmarły ogrody.
Zniknęły gwiazdy, została cisza.
Ja też płakałam. I ktoś usłyszał.

Nadal wiersz jest "o tym", ale rytmiczniej. I jest czyściej w formie. Jeszcze trzeba poprawić te dziewiątki.

Buziaki,

Anna

[Agnieszka_Horodyska]

Anno,
jakie to ładne! Naprawdę, czuję się, jakbym czytała Twój wiersz. A przecież pisałam to nocą, pół śpiąc. Wprawdzie myślałam, że to może dotyczyć i Ciebie, ale byłam wtedy kompletnie sobą. Dziwne. Jak wiele można zmienić, gdy się jest poetką :)
Dziękuję :) ! Nie umiałabym tak tego wyrównać.

[Anna_Para]

Agnieszko:

Pośród księżyca, między gwiazdami,
Przyjść i przytulić, zwolnić czasami.


Musiałam to troszkę przeczekać. I gotowe.

Dla Ciebie,

Para:)

[Agnieszka_Horodyska]

Anno,
dziękuję! Tylko tak bardzo mi zależy na tym, żeby był czas, że czas. Że ten czas jest zwalniany. Najlepiej do nieskończoności ;)

[bazyl_prost]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to zupełnie inny wiersz

[Agnieszka_Horodyska]

Końcówka ma inny wydźwięk (może wrócę do starego), a całość dużo lepiej brzmi, dzięki Annie Parze.
Pozdrawiam,
Ag