Lekcja niemieckiego

[Agnieszka_Horodyska]

/Na niemal każdej lekcji niemieckiego pisałam jeden wiersz... Rok 2009./

Zostałam sama
Więc mogę pisać wiersze
Czy bez żadnej nadziei
Nie wiem jeszcze
W końcu gdziekolwiek spojrzę
I myślami pokieruję
Tam wciąż ciepłe istnienia
Ludzie...

Już do tego doszło
Że mnie spojrzenie wzrusza
Lecz słowo niepotrzebne
Do przerwania nici zmusza
Ona taka złota
Jak rozgrzany słońcem sen
Lecz tak cienka krucha
Że gdzie spojrzę tam się rwie

Więc odwracam głowę
Od tyłów głów
Patrzę za siebie
A tam pusty rów...

A myślałam że może
Może raz zobaczę
Wodę las a nad nim zorzę
Lecz to ściana klasy znów

[Anna_Para]

Agnieszko, tu przebudowałabym wersyfikację. Ale rozumiem, że tekst, jak poprzednie, mają wartość sentymentalną...

Bardzo Cię rozumiem, także nie przepadałam za niemieckim. Brrrrr.... ;)

Cieplutko,

Para:)

[Agnieszka_Horodyska]

Tak, to takie wspomnienia, pisania i życia.
Ogólnie lubiłam niemiecki, ale tylko wtedy, gdy rozumiałam, co mówi nauczycielka. Kiedy wszystko brzmiało jak... jakiś obcy język, to nie miałam za dużo do roboty :)
Dziękuję za odwiedzenie też tego miejsca :) !