Rodzinna fotografia

[Joanna_Janina]

niegdyś chłopiec młodej pannie
jako znak miłości pełnej
wręczał tylko serce twarde
z odpustowego stolika

w dłoni ciepła jego dłoń
tak kroczyli polną ścieżką
i nie było słowa kocham
ani wybacz ani proszę
tylko oczu błysk zmętniony
który powstał z upojenia
winem stęsknionej miłości

czegóż więcej było trzeba
zapach wiosny słodki dotyk
to był dar na miarę króla

kiedyś się kochali mocniej
chociaż przez te długie lata
świat doświadczał wiele razy
miłość tak zwyczajna prosta
połączyła aż po wieczność

patrzę na te szare twarze
pełne świeżutkiej nadziei
która prowadziła wiernie
poprzez wszystkie trudne chwile

szukam klucza do tej bramy
która szczelnie już zamknęła
uczucie na starej fotografii

[Gość]

hm. czytając pierwsze trzy wersy układały mi się w rymowanie (pannie - twarde plus rytm) a potem... się rozleciało.
pozdrawiam.

[Joanna_Janina]

No nie miało być rymowania...

Dziękuję za komentarz i pozdrawiam :)

Janina

[Judyt]

podobne mam odczucia jak Popsuty,
wiersz nie jest płynny, wyrzuciłabym "bramę"
i tym podobne utarte słowa, chociaż opowieść
bardzo romantyczna, J. serdecznie

[Joanna_Janina]

Dziękuję Judyt. Wezmę do serca twoje sugestie.

Pozdrawiam :)

Janina